Μικρές ιστορίες της
πόλης- μέρος 2
ο…
Βροχή- ήλιος- σκόνη απ' τη Σαχάρα και τούμπαλιν. Έτσι πάει τελευταία.
Can you feel it now that spring has come. And it's time to live in the
scattered sun. Waiting
for the Sun. Στο λεωφορείο
όλοι κοιτάνε τα πόδια τους. Αθλητικά παπούτσια γνωστής εταιρίας. «Αμερικανιά».
Όχι όπως παλιά- πιτσιρικάδες- που λέγαμε «πατάει Strike και
καρφώνει» ή το άλλο που φορούσε ο Γκάλης και νόμιζες ότι άμα το πάρεις θα
«περπατάς» και συ στον αέρα… Που- παρεμπιπτόντως- αυτό με τον Γκάλη είναι
καταπληκτικό. Απ' όπου περνάει στην πόλη, σηκώνεται κόσμος και χειροκροτεί!
Και
θυμάσαι εκείνες τις Πέμπτες με Μπαρτσελόνα, Γιουγκοπλάστικα και Μακάμπι και λες
«
πως πέρασε ο καιρός…». Και πιάνεις
τον εαυτό σου να σηκώνεται όταν περνάει ο Νικόλας από μπροστά σου, να του
φωνάζεις «στις 7 Μαΐου, Νικ!» κι αυτός να γυρίζει χαμογελώντας και να υψώνει
στον αέρα τη γροθιά του. Όπως τότε. Γιατί οι θρύλοι δεν υπάρχουν πια κι αν
υπάρχουν είναι ελάχιστοι. Και θες να κρατάς το μύθο ζωντανό. Μέσα σου. Γιατί
έχεις ανάγκη να πιστέψεις σε κάτι, σε κάποιον. Ειδικά στους σημερινούς ψεύτικους καιρούς.
You make me throw away mistaken misery,
Make me free.
Τα βράδια της Κυριακής, την ώρα που γράφεται το εν λόγω κείμενο,
παραμένουν μελαγχολικά. Κοιτάς συνέχεια έξω απ' το παράθυρο. Ησυχία. Ο Μόρισον τραγουδά απ' το πικάπ:
“
I found my own true love was on a blue
Sunday
She looked at me and told me
I was the only one in the world
Now I have found my girl
My girl waits for me in tender time
My girl is mine, she is the world
She is my girl…
Τι στίχοι. Τρίβεις
τα μάτια σου απ' την κούραση της οθόνης του υπολογιστή, ενώ από μέσα ακούγεται
το σήμα της Αθλητικής Κυριακής. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Δυναμώνεις
την ένταση του βινυλίου. Κι αναπολείς τους χαμένους σου έρωτες…
I'm a
spy in the house of love, I know the dream, that you're dreaming of, I know the
word that you long to hear, I know your deepest, secret fear…
Συνεχίζεται…
