Στήλη ρομαντική, αναρχική, φορώντας βελούδινα φορέματα,
συνδυασμένα με δερμάτινο περφέκτο και κρατώντας στο χέρι Santé άφιλτρο, βουτάει στη δισκοθήκη της
και θυμάται βινύλια και στιγμές αλλοτινών εποχών…
Τα κορίτσια στην πόλη είναι ακόμη μαυρισμένα απ’ τις
καλοκαιρινές τους διακοπές. Είναι όμορφα και φαίνονται ευτυχισμένα. Είναι;
Ποιος ξέρει, αλήθεια, τι κρύβει η ψυχή μιας αιθέριας ύπαρξης με deep tan μαύρισμα
και σκισμένα hot pants.
The beautiful ones are always crazy…
Η πόλη έχει επιστρέψει στους καθημερινούς της ρυθμούς. Οι
νέο-εισερχόμενοι φοιτητές δίνουν την απαραίτητη «φρεσκάδα» στα πέριξ της Καμάρας
και των Πανεπιστημίων. Το βλέπεις στα μάτια τους. Να είσαι 19 χρονών στη
Θεσσαλονίκη! Ώρες-ώρες, πιάνεις τον εαυτό σου ν’ αναπολεί το παρελθόν, τα
αμφιθέατρα και τα γρασίδια. Τότε που το μόνο που σ’ ένοιαζε ήταν η εξεταστική
κι η όμορφη με τα ξανθά μαλλιά. She laid her head on my chest, as
the sun burned down the west.
There's one thing we still got, this one last
dance in this parking lot.
Ο καιρός είναι μουντός συνέχεια. Rainmaker's coming to
soak us with water…
Αλλά για να γράφεις, όπως και για να λες για τον καιρό, σημαίνει ότι δεν
έχεις να πεις και πολλά στην τελική. Οι καιροί είναι δύσκολοι για φιλοσοφίες
του συρμού και ψευτοδιλήμματα. Κι αυτό που κάνεις καλά- πλέον- είναι να
κλείνεσαι όλο και περισσότερο στο καβούκι σου. Και να σ’ ενδιαφέρουν όλο και
λιγότερο τα κοινά. Βαρέθηκες τις ίδιες φάτσες, τα ίδια πουκάμισα, τα ίδια
ψεύτικα χαμόγελα στα περιοδικά επαρχιώτικης αισθητικής (sic). The parasites will love you when you're dead…
Βιβλία και μουσικές και γι’ αυτό το φθινόπωρο. I want my records back. Μπας και σώσουμε- αν μη τι
άλλο- την ψυχή μας. Αμήν, ρε
αμαρτωλοί κι αμαρτωλές του Σεπτεμβρίου…
