Στήλη ρομαντική, αναρχική, φορώντας βελούδινα φορέματα, συνδυασμένα με δερμάτινο περφέκτο και κρατώντας στο χέρι Santé άφιλτρο, βουτάει στη δισκοθήκη της και θυμάται βινύλια και στιγμές αλλοτινών εποχών…
Η ζωή μέχρι τώρα μας έχει δείξει το έξης σημαντικό: είμαστε εμείς και οι άλλοι.
Μεγάλη σοφία, θα μου πεις. Καθόλου. Αλλά σκέψου το. Απ’ τα σχολικά σου χρόνια.
Εσύ με τις ευαισθησίες σου κι οι άλλοι ούγκα- μπούγκα. Και όσο μεγαλώνεις να
βλέπεις γύρω σου το «ούγκα- μπούγκα» να γιγαντώνεται. Κι αυτό το πράγμα να σε
κάνει να κλείνεσαι ολοένα και περισσότερο στο μικρόκοσμό σου.
Το έχω ξαναγράψει. Θα το πω άλλη μία φορά. Όταν φεύγουν απ’
αυτόν τον κόσμο άνθρωποι που χτίσανε- με τον τρόπο τους- το χώρο των ονείρων
σου, τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Συγγραφείς, μουσικοί, ηθοποιοί. Άνθρωποι που
δεν τους γνώρισες ποτέ στη ζωή σου. Κι όμως. Ήταν πάντα εκεί, δίπλα σου. Με τις
μουσικές τους, τα λόγια τους, τις ατάκες τους. Όλοι αυτοί που έβαλαν το
λιθαράκι τους για να διαμορφωθεί η προσωπικότητά σου.
Η Lesley Gore- εδώ και κάποιες ώρες- μετέφερε το πάρτι της
κάπου πιο μακριά. Είναι ο μόνος λόγος που θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει
Παράδεισος. Ότι είναι όλοι εκεί μαζεμένοι, ο Μόρισον, η Τζάνις, οι Ramones, ο
Τζον κι ο Τζορτζ, ο Έλβις κι ο Μπάντι Χόλι και παρτάρουν από εδώ… έως την
αιωνιότητα!
Κι αυτός ήταν μάλλον ένας επικήδειος για τη Lesley Gore που
στην πορεία έγινε επικήδειος για όλα αυτά που χάνονται απ’ τον κόσμο των
ονείρων μας. Σιγά- σιγά.
Κι αυτό είναι το χειρότερο…
