Στήλη ρομαντική,
εκκεντρική, φορώντας βελούδινα φορέματα,
συνδυασμένα με δερμάτινο περφέκτο και
κρατώντας στο χέρι «Sante» άφιλτρο, βουτάει
στη δισκοθήκη της και θυμάται βινύλια
και στιγμές αλλοτινών εποχών…
Κυριακή απόγευμα στην
πόλη. Ακόμη έχει ζέστη. Δεν ξέρω πότε θα
χαλάσει ο καιρός. Μακάρι να μη χαλάσει.
Μπορεί, πάλι, όταν θα πιάσεις το τεύχος
στα χέρια σου να κάνει ψόφο. Δε θέλω καν
να το σκέφτομαι. Προς το παρόν, χάνομαι
ρεμβάζοντας.
Παρατηρώ
ζευγάρια σφιχταγκαλιασμένα που φοράνε
πολύχρωμα ρούχα και περπατάνε στους
δρόμους το ίδιο ανέμελα όπως κι εγώ. New love– a boy and girl are talking…
Επιστροφή απ’ το γήπεδο.
Η ομάδα παραπαίει. Δηλαδή, αν δεν έχεις
δουλειά και γκόμενα κι η ομάδα σου είναι
για φούντο, τι απομένει; Δε βαριέσαι.
You better hang on to yourself…
Σπίτι, ίντερνετ και
τηλεόραση. Το όπιο του νεοέλληνα.
Ξαναζεσταμένο φαγητό. Αρναούτογλου με
παρεάκι απ’ τη μία κι απ’ την άλλη ένας
φαλακρός- μου διαφεύγει τ΄όνομά του-
που απ’ το μεσημεριανό μεταπήδησε σε
βραδινό τοκ σώου. My brain hurt like a warehouse, it had no room to spare…
Ο «Λευκός Δούκας» στο
πικάπ. Απ’ τα καλύτερα τραγούδια του.
Time takes a cigarette, puts it in your
mouth…You’re too old to lose it, too young to choose it…Oh no
love! You’re not alone…
Κλείνω το πορτατίφ
δίπλα μου. Έχει ο Θεός…
