Για την
Πολυξένη
Παπαπέτρου, η δημιουργικότητα δεν
γνώρισε ποτέ σύνορα και φραγμούς. Γνώρισε απέραντα ταξίδια φαντασίας σε ήρεμα
δάση. Σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και σε απότομους γκρεμούς. Γνώρισε την
ευχαρίστηση να αποτείνεις φόρο τιμής στον αγαπημένο σου συγγραφέα μέσα από την
δουλειά που αγαπάς και γνώρισε την ολοκλήρωση του να παρασέρνεις τα παιδιά σε
έναν ονειρικό κόσμο.
Γιατί η Πολυξένη, πίσω από τον φακό της μηχανής της,
απαθανάτιζε σκηνές βγαλμένες από τις ιστορίες του αγαπημένου της Λούις Κάρολ,
συντάσσοντας μια φωτογραφική εκδοχή της Αλίκης
στην Χώρα των Θαυμάτων, με κορίτσια και αγόρια σε σουρεαλιστικές στιγμές,
καλύπτοντας τα πρόσωπά τους με κεφάλια ζώων και το σώμα τους με preppy φορεσιές.
Αυτή την μαγευτική αίσθηση της δουλειάς της και τον
καλλιτεχνικό ρομαντισμό που καθοδηγούσε τα έργα της, δεν τον συμμερίστηκε η
πλειοψηφία της ‘συντηρητικής’ – όπως την χαρακτηρίζει- Αυστραλίας όπου και
διαμένει.
Αφορμή στάθηκε η φωτογραφία που τράβηξε την τότε
11χρονη κόρη της Ολύμπια, γυμνή ως αναπαράσταση μιας εικονογράφησης του Κάρολ.
Οι αντιδράσεις ήταν τόσο έντονες που ο τότε Πρωθυπουργός της Αυστραλίας είχε
προβεί τηλεοπτικά σε σκληρές δηλώσεις εναντίων της φωτογράφου και από τότε
στάθηκε αφορμή ώστε να εφαρμοσθεί ένας νόμος που δεν είχε τεθεί ποτέ άλλοτε σε
ισχύ: κάθε φωτογραφία με παιδιά κάτω των 15 ετών, θα έπρεπε να παίρνει άδεια
από την κυβέρνηση για να δημοσιευτεί.
Παρ’ όλες τις αντιδράσεις και τους πολέμιους όμως, η
Παπαπέτρου συνεχίζει να μας μαθαίνει πως ο κόσμος της φαντασίας είναι πολύ πιο
δυνατός από αυτόν της πραγματικότητας.
