Συνέντευξη στη Χρύσα Πλιάκου
Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνεται να ζουν σε δύο κόσμους ταυτόχρονα και ο Βασίλης Παπαζώτος- aka ΠΑΠΑΖΟ – είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Νέος στην ηλικία αλλά γεμάτος εμπειρίες, έχει καταφέρει να γίνει γνωστός όχι μόνο για τη φωνή του, αλλά και για την ικανότητά του να μετατρέπει κάθε μπαλκόνι σε μικρό μουσικό θέατρο.
Και ναι, είναι και γιατρός! Εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν ωράρια, πίεση και πραγματικότητα που τσαλακώνει όνειρα, αυτός βρίσκει τρόπο να συνδυάσει τις βάρδιες με τις πρόβες, τα νοσοκομεία με τα μπαλκόνια, και τους ασθενείς με τους θρύλους της μουσικής.
Και το κάνει με ένα ύφος που δεν πανηγυρίζει, αλλά γελάει ειρωνικά με τη δική του κανονικότητα. Είναι η ζωή που όλοι λένε «δεν γίνεται», αλλά αυτός την ζει, σαν να είναι απλώς άλλη μια διασκευή λίγο ρεαλιστική, λίγο νοσταλγική, και με την ελαφριά ειρωνεία που μόνο οι άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει να τα καταφέρνεις ταυτόχρονα σε δύο αντίθετους κόσμους μπορούν να έχουν.
“Το όνομα ΠΑΠΑΖΟ ξεκίνησε από το σχολείο, που οι συμμαθητές μου έκοψαν το επίθετο και εγώ το κράτησα και έπαιζα και ποδόσφαιρο με αυτό το όνομα. Η καλλιτεχνική μου πορεία ξεκινάει από παλιά, όταν ήμουν παιδί πήγαινα στο ωδείο, μάθαινα κλασική κιθάρα, αλλά όταν γυρνούσα σπίτι ήθελα να γράψω τα δικά μου κομμάτια. Δεν είχει δημιουργηθεί ο καλλιτέχνης ΠΑΠΑΖΟ, αλλά αυτή ήταν η πρώτη μου προσπάθεια”.
“Όταν πέρασα ιατρική στην Πάτρα εκεί άρχισα να ασχολούμαι με μεγαλύτερη συνέπεια με την μουσική παραγωγή και πρώτα έκανα 1.000 τραγούδια μέχρι να κυκλοφορήσω το δικό μου, για να μάθω τι είναι μουσική παραγωγή και μίξη. Και κάπου εκεί ξεκίνησε επίσημα ο καλλιτέχνης ΠΑΠΑΖΟ, κάπου το 2016 και το πρώτο μου κομμάτι βγήκε το 2018.”
“O κόσμος ουσιαστικά με έμαθε περισσότερο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, με την επιτυχία του μπαλκονιού και την περιοδεία που κάναμε σε πολλά μέρη στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Έχω περάσει πολλές φάσεις, αυτό που έχει μείνει ίδιο μέσα μου είναι αυτή η αγάπη και η σπίθα του να θέλω να δημιουργώ συνέχεια νέα κομμάτια”.
“Όπως όλοι, έτσι και εγώ δεν είμαι ανεπηρέαστος από όσα συνβαίνουν γύρω μας. Σίγουρα την μεγαλύτερη επιρροή που βρίσκω από την σημερινή εποχή στον καλλιτέχνη ΠΑΠΑΖΟ ίσως είναι ότι η νέα μορφή καλλιτέχνη πρέπει να παράγει και περιεχόμενο στο διαδίκτυο. Και από αυτό έχω περάσει από πολλές φάσεις, γιατί είναι μια επιπλέον δουλειά, θέλει χρόνο, πολλές φορές νιώθεις και άβολα μπροστά στον φακό, αλλά το έχω αγκαλιάσει κάπως και αυτό και πλέον το κάνω χωρίς να σκέφτομαι τις αναστολές που είχα στην αρχή”.
“Και το δυστύχημα στα Τέμπη και ο πόλεμος που συμβαίνει και όσα γίνονται στην σύγχρονη κοινωνία δεν αφήνουν κανέναν μας ανεπηρέαστο, αλλά το σημαντικό είναι να κρατάμε την ταυτότητα μας και το ηχόχρωμα μας σε ό,τι και αν κάνουμε. Θέλω να πιστεύω ότι όταν κάποιος ακούει τις διασκευές που έχω κάνει, καταλαβαίνει ότι είναι από εμένα”.
Έχει ασχοληθεί με πολλά είδη μουσικής όπως ποπ, ροκ, ξεκίνησε κάνοντας beat για χιπ χοπ καλλιτέχνες, αλλά θα ήθελε να προσθέσει στις μουσικές του γνώσεις και το μαντολίνο – το οποίο μαθαίνει τώρα- αλλά και το μπουζούκι.
“Η μουσική συνδυάζεται με την ιατρική. Και όταν δεν κάνω κάτι από τα δύο μου λείπει. Η ιατρική με γεμίζει βαθιά ειδικά το συναίσθημα ότι μπορείς να δώσεις σε έναν συνάνθρωπο και να τον κάνεις πολύ καλύτερα. Από την άλλη, μουσική είναι ένας τρόπος έκφρασης μετά από μια μέρα με πολλούς ασθενής, που όλοι περιμένουν να τους κάνεις καλά”.
“Η ιατρική ως προς την μουσική μου έχει διδάξει να είμαι παρατηρητικός, όπως είναι ένας γιατρός. Και αυτό με βοηθάει να γράψω και μουσική, γιατί βγαίνοντας έξω και παρατηρώντας τους ανθρώπους, μπορούν να γραφτούν ωραίες ιστορίες, πέρα από τον εγωκεντρισμό που περιβάλλει αυτή την κοινωνία. Η σκηνή μου έχει διδάξει αυτοπεποίθηση, να είμαι σίγουρος για τις αποφάσεις μου και ακόμη και αν εμφανίζομαι κάπου πρώτη φορά έμαθα να πιστεύω σε μένα”.
Σύμφωνα με τον ΠΑΠΑΖΟ, το γεγονός ότι είναι γιατρός σίγουρα συμβάλει στην μουσική που γράφει, γιατί και πολλά τραγούδια που γράφει είναι μέσα από βιώματα της ιατρικής, αν όμως δεν ασχολούνταν με την ιατρική δεν θα άλλαζε πολύ η μουσική, αλλά οι επιρροές, τα βιώματα και οι στίχοι του.
“Το project μπαλκόνι ξεκίνησε κάπως τυχαία. Το μπαλκόνι αυτό είναι έξω από το παιδικό μου δωμάτιο και δεν περίμενα ποτέ, ότι αυτή η θέα είναι ένα πολύ ωραίο κάδρο, για να γυριστεί κάποιο βίντεο. Όλα όμως ξεκίνησαν πριν δύο χρόνια, όταν βγήκα να κάνω μια διασκευή στο ζάρι της Μαρίνας Σάττι, χωρίς να γίνει κάτι viral. Έπειτα, συνέχισα με συνεργατικά post με τους καλλιτέχνες που συνεργαζόμουν ήδη. Στην πορεία άρχισαν να έρχονται πιο αναγνωρίσιμοι καλλιτέχνες και από την μια στιγμή στην άλλη διογκώθηκε όλο αυτό. Πολύ σημαντικό επίσης ήταν ότι για πάνω από ενάμιση χρόνο ανέβαζα βίντεο συγκεκριμένη ώρα, συγκεκριμένη μέρα και ο κόσμος έμαθε να το περιμένει αυτό. Ήταν ένα άτυπο ραντεβού!”
“Οι καλλιτέχνες που επιλέγω θέλω να είναι άνθρωποι που εκτιμώ πολύ. Μέχρι στιγμής έχουμε κάνει 71 μπαλκόνια και δεν έχω καλέσει κανέναν, επειδή απλά θα μου δώσει κάποια απήχηση. Συνήθως πρώτα γίνεται μια πρώτη γνωριμία και στην συνέχεια τους βάζω να επιλέξουν τρία κομμάτια που αγαπούν, για να καταλήξουμε στο ένα, που θα γίνει διασκευή. Υπάρχει πολλή δουλειά από πίσω, για να βγει ένα βίντεο 40 δευτερόλεπτα, αλλά το αποτέλεσμα είναι πολύ όμορφο. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες έχουν βγει νέοι καλλιτέχνες που δεν ήταν και τόσο γνωστοί και τους βοήθησε στην καριέρα τους, Με τιμά αυτό και με τιμά που ο κόσμος εκτιμά τις επιλογές μου!”
Πριν ο ΠΑΠΑΖΟ κάνει αυτό το project δεν είχε ξανά κάνει διασκευή στην ζωή του, αφού έγραφε τα δικά του κομμάτα και τα ερμήνευε. Μέσα από αυτό το έργο ανακάλυψε την μαγεία που έχει η διασκευή, να προσεγγίζεις ένα κομμάτι, να τιμάς αυτό που έχει γίνει και να δημιουργείς κάτι νέο ηχητικά. “Ο κόσμος έχω καταλάβει ότι προτιμά να ακούσει την διασκευή που έχω κάνει και αυτό με κάνει χαρούμενο. Νομίζω η επανεφεύρεση είναι που που αρέσει περισσότερο στις διασκευές”.
“Στην ελληνική μουσική σκηνή υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, υπάρχει κορεσμός αφού συνέχεια νέοι άνθρωποι ανοίγουν την κάμερα και τραγουδάνε – και καλά κάνουν- και αυτή η περίοδος είναι η ευκαιρία για τους νέους ανθρώπους να αναδειχθούν. Δίνονται ευκαιρίες, απλά μέχρι το σημείο που οι παλαιότεροι δεν θα νιώθουν την ανασφάλεια, ότι κλονίζεται η θέση τους”
“Αν μπορούσα σήμερα να μιλήσω στον παλιό εαυτό μου θα του έλεγα να μην τον νοιάζει τίποτα και να μην ακούει ποτέ την γνώμη των άλλων. Το ίδιο θα έλεγα και στους νέους ανθρώπους που θέλουν να ξεκινήσουν τώρα, γιατί ο κάθε ένας χαράζει την δική του πορεία. Πάντα να είναι έτοιμοι για αρκετές ματαιώσεις, που δεν σημαίνουν τίποτα και στο τέλος αυτός που είναι δημιουργικός και εργατικός θα αναδειχθεί”
Papazó
«Αν-ισορροπία»
Κυριακή 15 Μαρτίου
We, Θεσσαλονίκη
