Στις 17 Αυγούστου 1979 έκανε πρεμιέρα στους αμερικανικούς κινηματογράφους το «Life of Brian» των Monty Python, σε σκηνοθεσία Τέρι Τζόουνς. Ήταν η τρίτη ταινία του θιάσου, μετά τα “And Now for Something Completely Different” και “Holy Grail”, και γρήγορα χαρακτηρίστηκε μία από τις πιο αστείες κωμωδίες όλων των εποχών. Κι όμως, λίγο έλειψε να μη γυριστεί ποτέ.
Η ταινία, γνωστή στην Ελλάδα ως «Ένας προφήτης, μα τι προφήτης», δεν είχε στόχο τον ίδιο τον Ιησού αλλά τη σάτιρα της οργανωμένης θρησκείας, μέσα από την ιστορία του Μπράιαν Κόεν που, από καθαρή παρεξήγηση, θεωρείται μεσσίας. Το σενάριο ήταν έτοιμο από το 1978, αλλά λίγες μόλις μέρες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα στην Τυνησία, η EMI αποσύρθηκε, φοβούμενη τις αντιδράσεις για το «αμφιλεγόμενο» θέμα.
Το πλήγμα ήταν τεράστιο: χρειαζόταν άμεσα χρηματοδότηση περίπου 4 εκατ. δολαρίων (σήμερα σχεδόν 20 εκατ.). Ο Έρικ Άιντλ και ο παραγωγός Τζον Γκόλντστοουν έφτασαν μέχρι την Καλιφόρνια, όπου ζούσε ο Τζορτζ Χάρισον. Ο πρώην Beatle, μεγάλος θαυμαστής των Python, άκουσε το πρόβλημα και χωρίς δεύτερη σκέψη είπε: «Θα το πληρώσω εγώ».
Για να το κάνει, υποθήκευσε την έπαυλή του στο Χένλι-ον-Τέιμς και τα γραφεία του συνεργάτη του Ντένις Ο’Μπράιαν στο Λονδίνο. «Ήταν το πιο ακριβό εισιτήριο κινηματογράφου που αγοράστηκε ποτέ», έλεγε αργότερα ο Χάρισον. Χάρη σε αυτόν, τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1978 και κατέληξαν σε ένα αριστούργημα που απέφερε πάνω από 20 εκατ. δολάρια στο box office.
Η ταινία βρέθηκε στο στόχαστρο λογοκρισίας: στη Νορβηγία απαγορεύτηκε ως «προσβλητική», και στη Σουηδία διαφημίστηκε με το σλόγκαν «Η ταινία που ήταν τόσο αστεία ώστε την απαγόρευσαν στη Νορβηγία». Παρ’ όλα αυτά, η επιτυχία της ήταν τεράστια.
Ο Χάρισον, πέρα από χρηματοδότης, έκανε και ένα cameo ως «κύριος Παπαδόπουλος» – ιδιοκτήτης του Όρους των Ελαιών – με μία και μοναδική ατάκα. Μαζί με τον Ο’Μπράιαν ίδρυσε την HandMade Films, που αργότερα χάρισε στον βρετανικό κινηματογράφο ταινίες όπως τα «Time Bandits», «Withnail and I», «Η Μακρά Μεγάλη Παρασκευή» και «Μόνα Λίζα».
Όπως είπε ο ίδιος ο Χάρισον, ο λόγος ήταν απλός: «Όταν οι Beatles διαλύονταν, οι Python με κράτησαν στα λογικά μου. Οπότε τους χρωστούσα κάτι». Και έτσι, με μια κίνηση γενναιοδωρίας και… ροκ τρέλας, έσωσε μια από τις μεγαλύτερες κωμωδίες που γυρίστηκαν ποτέ.
