Ο παστουρμάς στη λαδόκολλα και το κλαρίνο στο αυτί. Έτσι ξεπλένει για χρόνια τις αμαρτίες της χρονιάς ο Σαλονικιός. Επικαλείται τους Θεούς της Ανατολής. Γίνεται φίλος – για μια μέρα – με τους Τσιγγάννους μουσικούς. Χαιρετάει εγκάρδια φίλους και γνωστούς. Παίρνει τηλέφωνο τον φίλο στην Αθήνα. “Ακού κλαρίνο ρε χαμουτζή. Πάνε Κολωνάκι για καφέ τώρα φλώρε.
Για πολλά χρόνια η μια μέρα ήταν αρκετή. Τις υπόλοιπες αρκούνταν στους Θεούς της Δύσης. Τους είχε μαζί του, στο πλάι του. Του μίλαγαν κάθε μέρα από την τηλεόραση με λόγια όμορφα και νανουριστικά.
Ακόμη και τον εκπροσωπό τους έστελναν στο Μοδιάνο για χαιρετούρες. Άντρας ωραίος, ανατολίτης που λέμε. Ταίριαζε με τη γιορτή. Παρόλη τη μέθη και τη μυσταγωγία ο συνειρμός ερχόταν αυτόματα. Η Δύση στέλνει τα εύκολα λεφτά. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Ψηλά το ποτήρι περνάει το δικό μας το παιδί, το δεξί χέρι του αρχηγού.
Ψηλά το ποτήρι, ας μας λυπηθούν οι Θεοί, Δύσης και Ανατολής…
