Το παιχνίδι της αθέατης όψης
Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Διάρκεια έκθεσης : 12-3-12 έως και 15-4-12
Στο πλαίσιο μιας εργασίας που μου ανέθεσε το μουσείο Rodin, χρειάστηκε να κοιτάξω τα μπρούτζινα γλυπτά με τρόπο αντισυμβατικό. Όταν κοιτάζουμε ένα γλυπτό που αναπαριστάνει ένα πρόσωπο, δεν θεωρούμε ενδιαφέρον το να κοιτάξουμε την κρυφή όψη του. Η αθέατη πλευρά, αυτή η κρυφή όψη με γοήτευσε. Σιγά σιγά, δημιούργησα ένα αρχείο αυτών των εσωτερικών όψεων. Οι κοιλότητες, τα εξογκώματα, το χρώμα του χαλκού, εμφανίζουν άλλα πρόσωπα. [….]Πολύ σύντομα, αφού ολοκλήρωσα την εργασία αυτή, ανακάλυψα το έργο του Bourdelle. Γνωρίζοντας τη σχέση που συνέδεε τα δύο αυτά άτομα, θέλησα να κάνω μια εργασία με το ίδιο πνεύμα πάνω στα γλυπτά του και τα γύψινα εκμαγεία : το ίδιο θέμα, αλλά αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας το χρώμα, δουλεύοντας σε άλλη χρονική περίοδο.»[…].»
Eric Emo
Η περιοδεύουσα έκθεση φωτογραφίας των γλυπτών των Auguste Rodin και Antoine Bourdelle στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης από τον Eric Emo, διοργανώνεται σε συνεργασία με το Μουσείο Rodin και το Μουσείο Bourdelle, και με την υποστήριξη των Γαλλικών Ινστιτούτων Θεσσαλονίκης και Σλοβενίας. Ο Eric Emo ανακάλυψε από πολύ νωρίς την φωτογραφία, κυρίως μέσω του σχεδίου. Στο Παρίσι, όπου έκανε τα πρώτα βήματα της καριέρας του, εστίασε σε φωτογραφίες πορτραίτων προσωπικοτήτων του χώρου της τέχνης. Εξειδικεύτηκε, αρχικά στην ανθρώπινη μορφή και αργότερα στην απαθανάτιση έργων που φυλάσσονταν στα Μουσεία του Παρισιού. Η πορεία της καριέρας του τον ενθάρρυνε να ανακαλύψει και να εμπλουτίσει την δουλειά του φωτογραφίζοντας τα γλυπτά και τους πίνακες των «δασκάλων» της τέχνης του 19ου και του 20ου αιώνα.
Ο Eric Emo, όπως και οι ιμπρεσιονιστές και οι σουρεαλιστές καλλιτέχνες, δεν αποκαλύπτει τι πραγματικά φωτογραφίζει. Διοχετεύει τα ίχνη του υποσυνείδητου στην πραγματικότητα, πηγαίνοντας ενάντια στον παραδοσιακό ρόλο της φωτογραφικής τέχνης. Δεν κρίνει την ίδια την πρωτότυπη εικόνα, φωτογραφίζοντας της, αλλά την αποκωδικοποιεί και προσπαθεί εκ νέου να την ανασυνθέσει, με σκοπό να μπορεί να εκτεθεί σαν κάτι καινούριο. Φωτογραφίες, άνθρωποι ή γλυπτά;. Ο Eric Emo δεν μας οδηγεί να εστιάσουμε κάπου συγκεκριμένα , μας αποκαλύπτει την αθέατη όψη των εικόνων, την όψη που είναι πάντα εκεί, αλλά, συνήθως, δεν γίνεται εύκολα ή αμέσως αντιληπτή.
Ο Eric Emo, όπως και οι ιμπρεσιονιστές και οι σουρεαλιστές καλλιτέχνες, δεν αποκαλύπτει τι πραγματικά φωτογραφίζει. Διοχετεύει τα ίχνη του υποσυνείδητου στην πραγματικότητα, πηγαίνοντας ενάντια στον παραδοσιακό ρόλο της φωτογραφικής τέχνης. Δεν κρίνει την ίδια την πρωτότυπη εικόνα, φωτογραφίζοντας της, αλλά την αποκωδικοποιεί και προσπαθεί εκ νέου να την ανασυνθέσει, με σκοπό να μπορεί να εκτεθεί σαν κάτι καινούριο. Φωτογραφίες, άνθρωποι ή γλυπτά;. Ο Eric Emo δεν μας οδηγεί να εστιάσουμε κάπου συγκεκριμένα , μας αποκαλύπτει την αθέατη όψη των εικόνων, την όψη που είναι πάντα εκεί, αλλά, συνήθως, δεν γίνεται εύκολα ή αμέσως αντιληπτή.
