γράφει ο Γιώργος Καρακασίδης
Όταν ακούς ποπ, το μυαλό σου δύσκολα δεν πηγαίνει στον βασιλιά της — και αυτός δεν είναι άλλος από τον Michael Jackson. Εύλογο, λοιπόν, να επιχειρηθεί μια βιογραφική ταινία για έναν σταρ τέτοιου μεγέθους. Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: δεδομένου ότι πρόκειται για μια βαθιά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, πόσο πιστή μπορεί να αποδειχθεί μια τέτοια ταινία στη ζωή του και κατά πόσο θα τολμήσει να αγγίξει τις σκοτεινές, μελανές πτυχές της.
Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα το “Michael” του Αντουάν Φουκουά (“Training Day”), το οποίο —όπως δείχνουν τα πράγματα— λειτουργεί ουσιαστικά ως το πρώτο μέρος της ζωής του θρυλικού σταρ. Κι αυτό γιατί η αφήγηση φτάνει μέχρι την περίοδο του Bad, σε μια χρονική φάση όπου τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί. Πέρα από την πρώιμη πλαστική στη μύτη και τη λεύκη ως (πιθανή) αιτία για την αλλαγή του χρώματος του δέρματός του, δεν προβάλλεται κάποια ιδιαίτερη εκκεντρικότητα. Αντίθετα, βλέπουμε έναν πράο —σε σημείο αφέλειας— Τζάκσον, με μοναδική εξαίρεση τη συντροφιά που βρίσκει στα ζώα, εκεί όπου φαίνεται να αναπληρώνει τη χαμένη παιδική του ηλικία· μια παιδική ηλικία βαθιά σημαδεμένη από τον καταπιεστικό πατέρα του.
Από εκεί και πέρα, στο καθαρά μουσικοχορευτικό κομμάτι, η ταινία είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Ο Jaafar Jackson επιδεικνύει αξιοσημείωτο ταλέντο στην αναπαράσταση των εμβληματικών χορογραφιών του θείου του, ενώ ιδιαίτερα καλογυρισμένες είναι και οι σκηνές των συναυλιών και των γυρισμάτων των βιντεοκλίπ, που θυμίζουν έντονα την κινηματογράφηση στο Wembley στο Bohemian Rhapsody — κάθε άλλο παρά τυχαία, αν αναλογιστεί κανείς ότι πίσω από την παραγωγή βρίσκονται οι ίδιοι.
Μια ταινία ψυχαγωγικά ξεσηκωτική, με τις αμφιβολίες ωστόσο να αιωρούνται ως προς το κατά πόσο θα αποδειχθεί πραγματικά αποκαλυπτική για τη σκανδαλώδη ζωή του σταρ στη συνέχεια.
