Μου στέλνει ο Δ. κάτι σοφίες άλλες, που δεν τις ξέρω από μόνη μου. Τις επεξεργάζομαι λίγες μέρες και μετά αποφασίζω αν όντως έχω καταλάβει τι ήθελε να πει ή αν πάλι θα κοιμηθώ στη δεξιά μου πλευρά ενοχλώντας ξανά ήπαρ και πλευρά.
Λέει κάτι πράγματα δικά του και άλλων, σοφών, κι εγώ δεν είμαι σίγουρη πώς κατέληξα να ‘ μαι τόσο χαζή στα 30 και λίγο.
Λίγο ακόμα μόνο και θα μάθω. Μάλλον. Ή και όχι. Και βασικά δεν είμαι απολύτως σίγουρη ότι αντιλαμβάνεται ποτέ κανείς το επίπεδο της ανοησίας του μέχρι να συναναστραφεί με κάτι εξαιρετικά βλακώδες, να συνειδητοποιήσει πως η εστιασμένη προσοχή είναι πάντα οριακά η ίδια και είναι απλά η τιποτένια ουσία των συναλλασσόμενων ιδεών που τον κάνει να βιώνει ακόμα πιο ελάχιστους χρόνους εστίασης. Περισπασμοί. Συνειδητοί, τρικλοποδιές στο νου.
Λοξοδρομώ ασύστολα για να μη με αντιμετωπίσω. Δεν καταλαβαίνω τι λες και σίγουρα δε θέλω να μάθω. Θέλω μόνο να μιλάω για θύμησες στον πληθυντικό, η θύμηση -οι θύμησες, λογοτεχνικές, για να ναι πιο ενορχηστρωμένος ο λόγος, να μοιάζει πιο ξένος, να μοιάζω κι εγώ πιο ξένη, και λίγο πιο χαζή στα τριάντα και λίγο, να μην έχω να εξηγώ στους άλλους τα όσα μου ‘ μαθες.
Με ρώτησε τις προάλλες η μαμά τι πάει στραβά, πού έχω μπλέξει πάλι το κεφάλι μου και ο μπαμπάς συμφώνησε πως σαν πολύ να ΄χουν χαλάσει τα μούτρα μου και καθόλου δεν τρώω και τι μπούτια είναι αυτά.
Πού να εξηγώ τώρα. Λέω απλά πως είμαι αρκετά χαζή και ο Δ. λέει πως είμαι αυτάρεσκη και φιλόδοξη. Σκύλα. Αυτάρεσκη και φιλόδοξη σκύλα.
Ζω σα να ‘χω βάλει προθεσμία στον εαυτό μου σε έναν κόσμο που κατά βάση δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου. Παριστάνω μόνο πως μπορώ, πως ακούω, ξέρω και καταλαβαίνω τι λες εσύ και όλοι γύρω μου. Σέρνω το κεφάλι μου μπρος πίσω σε καταφάσεις, γνέφοντας «ναι» ανάμεσα σ’ ένα πλήθος που θα ‘ θελα στην πραγματικότητα να ξεγυμνώσω, να του σκίσω τη σάρκα μήπως και βρει το μέσα του. Υπέρμετρα εγωπαθής ή ανεγκέφαλη ονειροπόλα.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω αλήθεια να σου πω.
Ολ δε λοβ και άλλα τέτοια,
Μ.
