Από μικρό παιδί άκουγα έναν ήχο να βγαίνει από το σώμα μου. Κανείς άλλος δεν τον άκουγε. Εγώ, όμως, συνέχιζα να τον ακούω και να μην το αναφέρω πουθενά. Έμαθα να ζω μαζί του. Δεν ήταν σαν εμβοή. Ήταν σα βελόνα που τρυπάει κάτι, και κείνο το κάτι σπάει. Ώσπου έσπασε και έπαψα να τον ακούω. Βάζοντας ντετέκτιβ του εαυτού μου τον ίδιο μου τον εαυτό, έψαξα να βρω πότε ξεκίνησε όλο αυτό. Έχοντας κοντινή την ανάμνηση του πότε σταμάτησα να τον ακούω δεν δυσκολεύτηκα να ακολουθήσω τους ήχους του σώματος. Περίπου τριάντα χρόνια πίσω κι ο μεγάλος αδερφός έχει φέρει στο παιδικό μας δωμάτιο σε βινύλιο το “Music for the JiltedGeneration” των Prodigy. Δεν είχαμε καν πικάπ. Δεν μπορούσε καν να το κρύψει στο μικρό μας δωμάτιο. Δεν τον ενδιέφερε κιόλας. Ήταν τα χρόνια του σατανισμού και των τελετών. Η τηλεόραση οργίαζε με δημητροκάλες και κατσούλες και σατάνιζε το δικό μας το μυαλό. Το εξώφυλλο είχε το πλάσμα που όλοι ξέρουμε και περιείχε κι ένα κομμάτι που λεγόταν voodoopeople. Δεν νομίζω να είχα φοβηθεί περισσότερο στη τότε ηλικία μου. Ο δίσκος έφυγε από το δωμάτιο τις επόμενες κιόλας μέρες. Ο φόβος όμως έμεινε. Ο δίσκος μάλλον είχε έρθει και στο δωμάτιο για να τον κρύψει ο κάτοχος του από τον μπαμπά του. Η σαχλαμάρα στη θεσσαλονίκη πήγαινε κονβόι. Φόβος. Να νομίζεις ότι κοιμάσαι στο ίδιο δωμάτιο με έναν σατανιστή. Τρόμος. Και να μην σε καλεί κιόλας στα δικά τους πάρτι. Ντροπή. Μήνες αργότερα μας είχανε παρκάρει για σαββατοκύριακο στο χωριό. Ο παππούς είχε στη βιβλιοθήκη του ένα βιβλίο με τίτλο “Οι Σατανικοί Στίχοι” (διαβάζοντας το χρόνια αργότερα γέλασα με την φαιδρότητα μου). Κατουρήθηκα κυριολεκτικά πάνω μου το ίδιο βραδύ. Δεν ήθελα να ξαναπάω στο χωριό. Μαλάκα μου, είναι ολόκληρη σπείρα, σκεφτόμουν. Με φέρανε εδώ για να με θυσιάσουν. Ο αδερφός μου, ο παππούς μου, το σόι μου ολόκληρο ρε είναι αίρεση ρε. Πώς να μην βγάλω ήχους. Μετά βρήκα και μια φωτό τον παππού να σκάβει έναν λάκκο. Έλα, ντάξει, πάω μόνος μου στο βουνό να θυσιαστώ. Μην κουράζεστε. Τα χρόνια πέρασαν, κανείς ποτέ δεν ασχολήθηκε μαζί μου για το οτιδήποτε. Ο ήχος όμως υπήρχε. Τον άκουγα. Κι έτσι ερχόμαστε στο σημείο που έπαψα να τον ακούω.
Από μικρό παιδί άκουγα έναν ήχο να βγαίνει από το σώμα μου από την στιγμή που αντίκρισα το εξώφυλλο των Prodigy και κάθε φορά που άκουγα κάποιο κομμάτι τους. Γι’ αυτό λοιπόν στις συναυλίες τους το σώμα πήγαινε έτσι λοιπόν. Τρυπούσαν οι βελόνες του βουντου από μέσα. Από μικρό παιδί άκουγα έναν ήχο να βγαίνει από το σώμα μου ενώ στην ουσία ήθελε να βγει από το στόμα μου εκείνο το γαμημένο fuck. Εκείνο το fuck που σου σκάει κάθε φορά που τους ακούς. Και προχτές το είπα δυνατά, κι έπαψα από μέσα να το ακούω. The Voodoo, who do, What you don’t dare do, People. Voodoo!
