Ισπανία, 2014 Σκηνοθεσία: Γιον Γαράνιο, Χοσέ Μαρί Γενάγα Με τους: Ναγκόρε Αρανμπούρου, Ιτσιάρ Ιτούνιο, Ιτσιάρ Αϊζπούρου, Χοσεάν Μπενγκοετσέα, Εγκοΐτς Λάσα
Η 40χρονη Αννέ ζει μια μονότονη ρουτίνα σε έναν γάμο που έχει πια βαλτώσει. Η Λούρδη είναι επίσης παντρεμένη και υπομένει βουβά την επικριτική πεθερά της και την αδυναμία του συζύγου της να αντιδράσει. Μια ανθοδέσμη λουλούδια θα αρχίσει να φτάνει κάθε βδομάδα στο σπίτι της Αννέ με άγνωστο αποστολέα και τα λουλούδια αυτά θα πυροδοτήσουν απρόσμενες αλλαγές στη ζωή των ηρώων.
Η ταινία αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ισπανίας για τα Όσκαρ το 2013. Το δίδυμο των σκηνοθετών με αργούς ρυθμούς ξετυλίγει το κουβάρι μιας τρυφερής ιστορίας. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς δράματα ή ρομαντισμούς, οι σκηνές εναλλάσσονται με φυσικότητα και οι ήρωες, προστατευμένοι πίσω από τις σιωπές τους μας φανερώνονται σταδιακά. Το σενάριο αν και αργό χρησιμοποιεί διαλόγους γεμάτους φυσικότητα και πολλές μικρές ανατροπές για να αφηγηθεί μια ιστορία που εξελίσσεται σε διάστημα μεγαλύτερο των πέντε ετών κατά το οποίο οι ήρωες αλλάζουν εξελίσσονται ή αντίθετα μένουν στάσιμοι αδύναμοι να προχωρήσουν. Τίποτα όμως δε γίνεται βιαστικά ή βεβιασμένα και η ιστορία μοιάζει τόσο αληθινή όσο η ζωή.
Το ίδιο μονοπάτι ακολουθεί και η σκηνοθεσία της ταινίας, με χρώματα θαμπά και μεγάλα σε διάρκεια σταθερά πλάνα, ώστε να παραμένει πάντα ουδέτερη, να μη σχολιάζει να μη χειραγωγεί το θεατή. Δε λείπουν οι σκηνές ωστόσο, που σκηνοθετήθηκαν με την τρυφερότητα εκείνη που αναδεικνύει τις μικρές στιγμές μαγείας στη μουντή ζωή των μελαγχολικών ηρώων μας.
Έτσι κάπως τα Λουλούδια είναι μια ταινία που δεν αξιώνει τίποτα παραπάνω από το να διηγηθεί μια ιστορία. Δε χρησιμοποιεί διδακτισμούς ούτε έχει ανάγκη από ηθικά διδάγματα. Μιλάει για τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας τη φθορά του χρόνου, την εξαπάτηση της μνήμης; Κανείς δεν απαντά, τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο. Είναι στο χέρι μας όμως να βρούμε νόημα μέσα στις σιωπές της και να ανακαλύψουμε μέσα σε αυτή τη μικρή ταινία κάτι μεγάλο.
