Τα Χριστούγεννα είναι μία γιορτή υπενθύμισης. Πιο ψηλά και
από τη μεταφυσική του αναφορά ή τη γιορτινή χαρούμενη ατμόσφαιρα, τα
Χριστούγεννα υπενθυμίζουν. Υπενθυμίζουν την αγάπη. Αυτό το συναίσθημα που
τέτοιες διαολεμένες εποχές τρέμει και στέκει κουλουριασμένο στην πιο σκοτεινή
γωνιά της ψυχής μας. Δυο βδομάδες το χρόνο καλούμαστε να το ψάξουμε, να το
βρούμε, να το καθαρίσουμε, να το φροντίσουμε και να αφήσουμε να πλημμυρίσει το
κάθε μας κύτταρο.
Και πάλι δύσκολη απόφαση αυτή αν
δεν έχεις σημείο αναφοράς.
Εκεί νιώθω τυχερός για σένα που
βρέθηκες στο δρόμο μου. Σου είπα πολλές φορές ότι δεν είμαι καλός άνθρωπος. Ότι
είμαι εγωιστής. Απότομος. Κυκλοθυμικός. Ένα πράγμα είναι σίγουρο και δε σου το
έκρυψα ποτέ. Την ώρα που θα με χρειαστείς θα είμαι εκεί την ίδια στιγμή. Και
κάτι τέτοιες μέρες, σαν και αυτή, ακόμη περισσότερο. Μια φωνή που θα σου θυμίζει
πως το άδειο σπίτι μπορεί να είναι λιγότερο άδειο. Και το άδειο βλέμμα μπορεί
να είναι λιγότερο άδειο. Και η άδεια ζωή μπορεί να είναι λιγότερο άδεια.
Αρκεί να το θέλεις. Αρκεί να
μπορείς να το αντέξεις.
Εγώ θα είμαι εκεί. Μικρός Χριστός
να ανοίγω διάπλατα τα χέρια μου, να περιμένω να κουρνιάσεις μέσα μου και να
περπατήσουμε μαζί περνόντας μπροστά από τις στολισμένες βιτρίνες της Τσιμισκής.
Και να κάνουμε όνειρα για τη ζωή που αξίζουμε. Έτσι, γιατί τα Χριστούγεννα
ολόκληρα ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο είναι.
Χρόνια σου πολλά, λοιπόν. Και σε
σένα που με διαβάζεις και μπορεί πέντε λεπτά να άγγιξα τη καρδιά σου, και σε
σένα που σου αφιερώνω τούτο το κείμενο, και σε μένα που τελειώνοντας αυτές τις
λίγες γραμμές χαμογελάω, γιατί κάτι κράτησα τελικά από τα άγουρα χρόνια τα αθώα…
Χρόνια πολλά…
