Μετά από ένα γεύμα με φιλέτο κοτόπουλο γάστρας είκοσι μυρωδικά, σαλάτα κόκκινο λάχανο – μαρούλι –κρεμμύδι φρέσκο, ρύζι καστανό αλ ντέντε, ο γκόμενος μου μού εύχεται με βλέμμα σκωπτικό ‘καλή νοσηλεία’ επειδή σιχαίνεται το ύφος μου. Ο έρως.
Μετά από έναν ψηλόλιγνο ντελικανή ποδηλάτη, αρχηγός σε ένα κόμμα ενός σύγχρονου πολιτεύματος γίνεται με ψηφοφορία του εαυτού του ανάμεσα σε μία επιλογή από διακόσιους τριάντα χιλιάδες πολίτες ένας αντικειμενικά παχύσαρκος συνταγματολόγος που ξέρει από οικονομικά. Η δημοκρατία.
Μετά από μια εκλογή ενός αρχηγού κόμματος, ένας εκπρόσωπος τύπου άλλου κόμματος επιπέδου αξιωματικής αντιπολίτευσης και με εμπειρία διακυβέρνησης κάνει επαίσχυντο λογοπαίγνιο με τη νόσο του Αλτσχάιμερ και το μέλλον της χώρας. Η συμπεριφορά.
Μετά από μια ευχάριστη ποδηλατάδα για να επιστρέψω αποκαμωμένη σπίτι, οδηγός αυτοκινήτου μου κάνει προσπέραση από δεξιά. Ο φόβος.
Είμαι τριάντα τρία για δύο μήνες ακόμα, πρέπει να βρω δουλειά, να είμαι παραγωγική, να περνάω καλά, να χαμογελώ, να μην γκρινιάζω, να συμπάσχω με το δράμα των άλλων, να βλέπω κάθε Κυριακή τους γονείς μου, να πάω το αυτοκίνητο για σέρβις, να τελειώσω το δεύτερο μεταπτυχιακό μου, να κάνω κορμί, να πληρώσω την πιστωτική και το κωλοτηλέφωνο, να βάλω τα ίδια ρούχα, να πάω σε κάποιο πάρτι επιτέλους, να πάρω ναρκωτικά και μερικά λεξοτανίλ για να μην σκοτώσω τον γκόμενο όταν μου ζαλίζει τις ωοθήκες, να γίνω όπως παλιά με την αδερφή μου, να βρω πάλι φίλους γιατί με γάμησαν όλοι από την κατάθλιψη, να ανοίξει αποτεφρωτήριο κάπου, να έρθει ο Μεσσίας με γόβα δέκα πέντε σεντιμέτρ, να την κοπανήσω από την χώρα, να μιλήσω για σεξ με την κολλητή και κάποιος να με πηδήξει στο Βερολίνο. Το όνειρο.
Άπαντα έχουν κοινό την ασθένεια. Στην παρέλαση θα έχω γιαούρτια στην τσάντα μου.
Άντρας της εβδομάδας: ο εκπρόσωπος τύπου. Επειδή η μάνα του θα ήθελε να πάθει Αλτσχάιμερ για να ξεχάσει ότι τον γέννησε. Είδες, βρε κουτό, αστειάκια?
