Ξυπνάς,
πηγαίνεις δουλειά, για 8 ώρες (αν είσαι τυχερός και διατηρείς κάποιο ωράριο
στην εργασία σου) είσαι στον αυτόματο πιλότο.
Γράφεις, κάνεις log in σε όλα τα
συστήματα της δουλειάς, χτυπάς κάρτα, για ώρες στο γραφείο ακούγεται μόνο το
ενοχλητικό τακ τακ των πλήκτρων, σχολάς, φεύγεις τρέχοντας για το σπίτι, τρως
ό,τι απέμεινε στο ψυγείο, λιώνεις στο ίντερνετ, κοιτάς με απελπισία τους
λογαριασμούς. Για πέντε μέρες.
Αν είσαι
άνεργος, κοιτάς όλη μέρα αγγελίες, στέλνεις βιογραφικά μέχρι και στον Θεό,
ακούς εξωφρενικές ερωτήσεις σε συνεντεύξεις τις οποίες καλείσαι να απαντήσεις,
αναρωτιέσαι αν πρέπει να φύγεις για Σουηδία, Αγγλία, Γερμανία.
Μετά
Σαββατοκύριακο.
Κοιμάσαι όλη
μέρα; Kάνεις δεύτερη δουλειά; Πίνεις και ξυπνάς σε άγνωστα σπίτια; Πας
στους γονείς σου; Κάνεις γιόγκα; Θυμάσαι να επισκεφτείς τους παππούδες σου;
Είδες την
παρέα σου; Σεξ, έρωτας- πρόλαβες να ασχοληθείς με κάτι από τα δύο;
Κυριακή
βράδυ, συνειδητοποιείς πως πάλι ξέχασες να ζήσεις. Γαμώτο, και αύριο είναι πάλι
Δευτέρα.
