“Oh how the mighty have fallen”
είναι το μόνο που αναφωνεί σύσσωμος ο κόσμος της μόδας, από Αμερική μεριά μέχρι
τα πέρατα της οικουμένης. Έχει δεν έχει και *ένα* λεπτό που βγήκε το εξώφυλλο
της Kim Kardashian και του Kanye West
στην αμερικανική Vogue και, η διαμάχη είναι στο πικ. Όλοι κάνουν λόγο για ακυρώσεις
συνδρομών, για την αρχή του τέλους και άλλες τέτοιες βαρυσήμαντες δηλώσεις.
Κανένα πολυνομοσχέδιο παιδιά.
Κανένας τρίτος κόσμος.
Εμένα για να πω την αλήθεια, το πολύ να με διασκέδασε όλο
αυτό – δεν με ενδιέφερε να καθίσω να σκεφτώ εάν ήταν σωστή κίνηση εκ μέρους της
so-called Βίβλου
της μόδας, διότι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για ένα περιοδικό που έχει βέτο να
χρησιμοποιεί αποκλειστικά mainstream celebrities στο εξώφυλλό του. Τώρα που εξέπεσε σε trash celebrities ένας λόγος παραπάνω. (Κάψτε
με στην πυρά αν θέλετε. Θα φωνάζω περήφανα κι εγώ ‘Balenciaga’ – της Ghesquière εποχής)
Η αμερικανική βερσιόν της Vogue όμως δεν είναι η μόνη που έχει
απασχολήσει με αμφιλεγόμενα θέματα κατά καιρούς. Οι ευρωπαϊκές διαμάχες, ειδικά
της ιταλικής Vogue δεν
ησυχάζουν, ή δεν την αφήνουν να ησυχάσει.
Ο ρατσισμός παγκοσμίως σε όλους τους χώρους, βρίσκεται σε
ένα επίπεδο που δεν μας επιτρέπει να αυτοαποκαλούμαστε, ακόμη, πολιτισμένοι. Η
μόδα, από την άλλη και οι άνθρωποί της έχουν δώσει ανα τα χρόνια πολλές μάχες
για την υπεράσπιση του χώρου τους στον έξω κόσμο, όμως την ίδια στιγμή
πυροδοτούσαν (και ακόμη για μερικούς) πυροδοτούν πολλές φωτιές: Μοντέλα που δεν
είναι αδύνατα, μοντέλα που δεν είναι λευκά, μοντέλα που δεν ακολουθούν το
απαρχαιωμένο πρότυπο ομορφιάς, είναι μερικές από τις κατηγορίες που κυριαρχούν.
Χρησιμοποιούν μαύρα μοντέλα σε editorials;
Προσωποποιείται ο ρατσισμός. Χρησιμοποιούν λευκά μοντέλα με tribal ή blackface; Χλευάζουν το θέμα
του ρατσισμού.
Χρησιμοποιούν μη-υπεραδύνατα μοντέλα; Προωθούν την παχυσαρκία.
Αντίθετα, την ανορεξία.
Μην με παρεξηγείτε, δεν λέω πως τίποτα απ’ όλα αυτά στην
πραγματικότητα δεν αποτελεί υπαρκτό πρόβλημα. Κεκλεισμένων των περιοδικών και
διατροφικές διαταραχές υπάρχουν, και φυλετικές διακρίσεις και σεξουαλικές
παρενοχλήσεις. Όπως όμως σε όλα τα θέματα, δεν είναι αυτός ο κανόνας. Ούτε η
εξαίρεση. Ούτε η ιδεατή κατάσταση.
Χρυσή τομή δεν έχει βρεθεί ακόμη. Όχι ότι δεν υπάρχει, αλλά
κανένας δεν θα είναι ευχαριστημένος εάν όλοι είναι ευχαριστημένοι.
Αγαπημένη μου στιγμή, που θεώρησα ότι κάποιοι επιτέλους
δουλεύουν και δεν φοβήθηκαν τη δημιουργικότητα, ήταν τον Αύγουστο του 2010 που
η Vogue Italia παρουσίασε μια εκθαμβωτική Kristen Mc Menamy στο
‘Water & Oil’ editorial, που φωτογραφήθηκε από τον Steven Meisel.
Ολόκληρη η φωτογράφηση ήταν μια –αισθητικά αξεπέραστη- γροθιά στο στομάχι, με
την Mc Menamy να υποδύεται τραυματισμένα και πεθαμένα ζώα τα οποία είναι
απώλειες λόγω θαλάσσιων πετρελαιοκηλίδων. Απώτερος στόχος εν ολίγοις, η ευαισθητοποίηση
για την καταστροφή του περιβάλλοντος.
Από την άλλη, είχε ξεσηκωθεί κύμα αντιδράσεων για την
‘ωραιοποίηση’ τόσο σοβαρού θέματος που ‘θυσιάστηκε’ μπροστά στην ματαιοδοξία
των γυαλιστερών σελίδων.
Προσωπική μου άποψη, η ευθιξία δεν μπορεί ακόμη να
λειτουργήσει ψύχραιμα σε θέματα που εμπλέκεται η δημιουργικότητα. Κάποιες φορες
το σχοινί θα παρατραβηχτεί από τη μία μεριά, κάποιες από την άλλη. Το σίγουρο
είναι πως η λογική και η αντικειμενικότητά μας πάντα θα έχει κίνητρα για
επαγρύπνηση και.. εξάσκηση.
