γράφει η Δέσποινα Πολυχρονίδου/ Φωτογραφίες: Γιώργος Κόφτης
Η εικόνα του Χριστού μέσα σε ένα καμμένο εργοστάσιο θα είναι σίγουρα το viral των ημερών. Μέσα σε ένα κατεστραμμένο εργοστάσιο, εκεί όπου η στάχτη έχει καλύψει τα πάντα και η εγκατάλειψη μοιάζει μόνιμη, ο Γιώργος Κόφτης τοποθετεί τη δική του εκδοχή της Ανάστασης.
Ένα έργο φτιαγμένο με ακρυλικό και πλαστικό πάνω σε καμμένα πλακάκια, που δεν προσπαθεί να κρύψει τη φθορά, αλλά την αγκαλιάζει.
Η φιγούρα του Χριστού στέκεται μέσα στο χάος, φωτεινή, σχεδόν εκρηκτική, σαν να ανοίγει μια ρωγμή μέσα στο σκοτάδι του χώρου.
Η εικόνα αυτή, ναι, παραπέμπει σε μια θρησκευτική αναφορά. Ταυτόχρονα όμως λειτουργεί και σαν μια ωμή, σύγχρονη ερώτηση. Τι θα αντίκριζε σήμερα ο Χριστός αν η Ανάσταση συνέβαινε μέσα σε έναν κόσμο που φλέγεται;
Και μαζί με αυτό, αναδύεται και μια άλλη σκέψη. Πόσο έχουμε απομακρυνθεί –ως κοινωνία αλλά και ως πίστη– από την ταπείνωση που ο ίδιος πρεσβεύει. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, υπάρχει πάντα μια διέξοδος. «Η Ανάσταση βρίσκει τον τρόπο να έρχεται», όπως λέει και ο ίδιος o Κόφτης.
Το έργο δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις, αλλά να σε βάλει μέσα σε αυτό το δίπολο, σχεδόν να σε στριμώξει ενδεχομένως. Ο Κόφτης αντλεί από τις εικόνες του πολέμου και των ακροτήτων, φτιάχνοντας μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στη βρωμιά και το φως, τη σήψη και τη ζωή, την εγκατάλειψη και τη νίκη.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα, το μήνυμα είναι ξεκάθαρα αισιόδοξο. Μια κυριολεκτική Ανάσταση, όχι ως σύμβολο, αλλά ως πράξη επιβίωσης. Ο ίδιος δούλεψε γρήγορα, σχεδόν ενστικτωδώς, έχοντας ήδη χτίσει μέσα του την εικόνα πριν τη μεταφέρει στον χώρο. Και το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο δεν είναι το background. Είναι σα να λέμε ίσως, κομμάτι του έργου, ίσως και ο πιο ειλικρινής του συνεργάτης.
