Γιάννης Μακριδάκης Οἱ βάρδιες τῶν πουλιῶν. Ἐκδόσεις Ἑστία, Ὀκτώβριος 2019. Νουβέλα. 180 σελίδες.
Ἡ τελευταία νουβέλα τοῦ Γιάννη Μακριδάκη μᾶς μιλάει γιά τήν ἐκτροφή καί ἐκπαίδευση ταχυδρομικῶν περιστεριῶν. Ἡ ἐξιστόρηση ἀρχίζει ἀπό τό τέλος, τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2018, ὁπότε ὁ ἥρωάς μας, ὁ Χιώτης Ἀνέστης Δεληγιώργης, ξεδιπλώνει τό ἱστορικό τῆς οἰκογενειακῆς ἐνασχόλησης μέ τά περιστέρια. Ἕνα ναυάγιο πού τοῦ συνέβη τό προηγούμενο καλοκαίρι τόν ὤθησε νά ἀναζητήσει καί νά κατανοήσει τό οἰκογενειακό του ἱστορικό. Καί ξεκινᾷ ἀπό περίπου ἑκατό χρόνια πρίν, ἀπό τότε πού οἱ πρόγονοί του ἔμεναν στήν ἀπέναντι ἀκτή, στή Μικρά Ἀσία. Κι ὅπως ξετυλίγει τό νῆμα τῆς διήγησης καί τῆς ἀναζήτησης, μᾶς περιγράφει τίς ἀγάπες, τίς μηχανορραφίες, τίς οἰκογενειακές συμφωνίες, τόν πόνο τοῦ ξεριζωμοῦ, τήν ὀδύνη τοῦ ἄδικου χαμοῦ. Κυρίως ὅμως μᾶς μεταδίδει τήν ἀγάπη καί τό νοιάξιμο γιά τά ταχυδρομικά περιστέρια.
Ἡ μετάβαση ἀπό τό παρελθόν στό σήμερα εἶναι σχεδόν εὐθύγραμμη, μέ μικρές μόνον ἐκτροπές, ἐμφανεῖς ὅμως, πού δέν μπερδεύουν τόν ἀναγνώστη. Τό γενεαλογικό δέντρο στό τέλος τοῦ βιβλίου βοηθᾷ πολύ νά γίνουν κατανοητά τά ὀνόματα καί τά παρατσούκλια.
Ἔθιμα, δοξασίες, δεισιδαιμονίες, ὀνοματοδοσίες, ὅλα ἁπλώνονται μπροστά στόν ἀναγνώστη μέ τόν πάντα γοητευτικό τρόπο τοῦ συγγραφέα. Ἡ ἰδιαίτερα μακροπερίοδη γραφή (δέν εἶναι σπάνιο μία πρόταση νά καταλαμβάνει περισσότερο ἀπό μία σελίδα) δέν κουράζει τόν ἀναγνώστη. Ἀντίθετα, τόν βυθίζει πολύ ἥρεμα στό πνεῦμα τῆς περιγραφῆς τοῦ ἀφηγητῆ. Συγκινεῖ ἡ περιγραφή ἑνός γεγονότος, τό ὁποῖο βασίζεται σέ πραγματικό συμβάν. Ἕνας παλαίμαχος ψαρᾶς ρίχνει τά δίχτυα του πολύ κοντά στά ἑλληνοτουρκικά σύνορα ἀλλά στά τουρκικά νερά. Ἡ κατάσχεση ἀπό τήν τουρκική ἀκτοφυλακή καί ἡ προσπάθεια τῶν τούρκων ψαράδων νά τά ἐπιστρέψουν στόν ἰδιοκτήτη τους δείχνει πώς ἡ κόντρα δέν εἶναι τῶν λαῶν.
Ἡ γλῶσσα εἶναι ἁπλή ἀλλά ὄχι ἁπλοϊκή. Εἶναι πολύ συχνή ἡ χρήση λέξεων τῆς ντοπιολαλιᾶς. Μερικές φορές χρειάζεται τό λεξικό. Σέ κάθε περίπτωση ὅμως ἡ ἀνάγνωση ρέει ἀπρόσκοπτα.
Εἶναι ἕνα βιβλίο γραμμένο μέ ἀγάπη γιά τή Χίο, γιά τούς ναυτικούς, γιά τά πουλιά. Περισσότερο ὅμως εἶναι γραμμένο μέ κρυφή ἀγάπη γιά τή γραφή. Διαβάζεται μέ γλυκό χαμόγελο ψυχῆς.
