Για πολλά χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, το να προσφέρει κάποιος ένα λουλούδι ως δώρο στην Αθήνα ήταν υπόθεση… αυλής. Αν ήθελες να χαρίσεις ένα άνθος, έπρεπε είτε να το κόψεις από τον κήπο σου, είτε από του γείτονα (με ή χωρίς την άδειά του), είτε –στην καλύτερη περίπτωση– από τον βασιλικό κήπο! Βέβαια, οι περισσότεροι ζούσαν σε μονοκατοικίες με αυλές, όπου όλο και κάποιο λουλούδι θα υπήρχε. Όμως άλλο πράγμα να κόψεις το λουλούδι που ομορφαίνει το σπίτι σου κι άλλο να αγοράσεις ένα περιποιημένο μπουκέτο για να το δωρίσεις ή να στολίσεις το σαλόνι σου.
Παράδοξο όσο κι αν φαίνεται, μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα κανείς δεν είχε σκεφτεί να εμπορευτεί τα λουλούδια. Αυτή η ιδέα άρχισε να παίρνει μορφή γύρω στο 1869-1870. Τουλάχιστον αυτό ανέφερε η εφημερίδα Εστία σε ένα πλούσιο αφιέρωμα της 31ης Ιουλίου 1895 για την ιστορία των ανθοπωλείων της Αθήνας.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο πρώτος που δοκίμασε την τύχη του πουλώντας λουλούδια στους δρόμους της πόλης ήταν ένα παιδί μόλις 8 ετών, ο Κωστής Μπιτσιλέος – καταγωγή ασαφής, είτε από τη Νάξο είτε από τα Πατήσια. Ο πατέρας του τού έδωσε μερικά κόκκινα τριαντάφυλλα και ζουμπούλια και τον έστειλε στο Πολύγωνο, εκεί όπου έπαιζε η στρατιωτική μουσική, ένα από τα ελάχιστα δημόσια θεάματα της εποχής. Το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία: ο μικρός πούλησε όλα τα λουλούδια και έβγαλε 8 δραχμές.
Η επιτυχία του προκάλεσε και άλλες απόπειρες. Μέσα σε λίγα χρόνια, η δουλειά του πλανόδιου ανθοπώλη έγινε όχι μόνο γνωστή αλλά και προσοδοφόρα. Μικρά αγόρια σύχναζαν στο καφέ σαντάν του Τσόχα, κοντά στα Χαυτεία, πουλώντας λουλούδια στις τραγουδίστριες του μουσικού θιάσου – κόκκινα τριαντάφυλλα, διατσίντα (δηλαδή υάκινθοι), μαργαρίτες, μενεξέδες και λεμονανθούς. Τα βραδινά τους κέρδη κυμαίνονταν από 10 έως 25 δραχμές, ανάλογα με το πόσο τυχεροί ή επιδέξιοι ήταν στην πώληση.
Το πρώτο οργανωμένο ανθοπωλείο στην Αθήνα εμφανίστηκε γύρω στο 1871 και ανήκε σε κάποιον Φασούλη. Το παράδειγμά του ακολούθησαν κι άλλοι, όπως το Φυτοπωλείο του γάλλου Doulat στην οδό Αιόλου, που διαφημιζόταν το 1878 και πουλούσε σπάνια άνθη και δέντρα από το εξωτερικό, με οδηγίες φροντίδας.
Μέχρι το 1895, η Αθήνα είχε επτά ανθοπωλεία – το πιο γνωστό εκείνο του Σταματάκη, κοντά στο θέατρο Τσόχα. Οι πλανόδιοι ανθοπώλες έφταναν τους 28 με 30, οι περισσότεροι αγόρια 10 έως 15 ετών, αλλά και δυο-τρεις ενήλικες παντρεμένοι που δεν είχαν άλλη δουλειά. Τα ημερήσια κέρδη τους κυμαίνονταν από 1 έως 5 δραχμές – σαφώς λιγότερα από τα πρώτα χρόνια της ανθοπωλικής δραστηριότητας.
Παράξενο ίσως, αλλά οι ανθοπώλες τα περισσότερα τους χρήματα τα έβγαζαν τον χειμώνα. Τότε γίνονταν οι περισσότεροι γάμοι, χοροί και επίσημα τραπέζια, ενώ υπήρχαν και πολλοί ξένοι επισκέπτες – ιδιαίτερα γυναίκες – που αγόραζαν λουλούδια.
Οι βασικές περιοχές παραγωγής λουλουδιών στην Αθήνα της εποχής ήταν τα Πατήσια, τα Σεπόλια (γνωστά για τους μενεξέδες) και η Κολοκυνθού. Πιο περιζήτητα ήταν τα τριαντάφυλλα – με περίπου 80-90 ποικιλίες στην πόλη –, τα γιασεμιά, οι μενεξέδες και τα ζουμπούλια. Πολλά από αυτά είχαν έρθει από το εξωτερικό χάρη σε φίλους της βοτανικής, όπως οι Αυγερινός, Κεχαγιάς και Καλλιφρονάς. Τον Μάιο του 1883 (6-8 Μαΐου) έγινε η πρώτη Έκθεσις των Ανθέων, διοργανωμένη από το Τμήμα Καλών Τεχνών του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
