Πριν από μερικές μέρες έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του αγαπημένου μου φίλου Θανάση Φωτιάδη. Το όνομά του ήταν Φώτης Φωτιάδης, όπως ακριβώς και το όνομα του δικού μου πατέρα, ο οποίος έχει πεθάνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Ναι, φαντάζομαι τι θα πεις· τίποτα άλλο πέρα από συνωνυμίες και συμπτώσεις. Από την άλλη, στην «Πατρική κληρονομιά» («Πόλις, Αθήνα 2012) ο Φίλιπ Ροθ αφηγείται τη μάχη του δικού του γερασμένου πατέρα με την αρρώστια και εν τέλει με τον θάνατο. Και πέρα απ’ όλα τα αληθινά, σκληρά αλλά κι ευτράπελα περιστατικά που περιγράφει, καταλήγει πως για εκείνον η πατρική κληρονομιά που έχει αποκομίσει από τη ζωή με τον δικό του πατέρα είναι να είσαι ολόκληρος μνήμη, αν ένας άνθρωπος δεν είναι ολόκληρος μνήμη δεν είναι τίποτα. Να μην ξεχνάς τίποτα.
Κι αν είναι πράγματι καθήκον (ή και κατάρα;) όσων μένουν πίσω να μην ξεχνούν αλλά να θυμούνται τα πάντα, τότε οι στίχοι του αγαπημένου μου Θανάση Φωτιάδη, που τόσο όμορφα μελοποίησε η Δήμητρα Τρυπάνη και ερμήνευσε ο Τάσος Μισυρλής σε χρόνο ανύποπτο, γίνονται απαραίτητο σάουντρακ για τις μέρες που ζεις. Ψάξε στο YouTube να το ακούσεις.
Στην ομίχλη του που σεργιανά
μια σκέψη βαριά και θλιμμένη
μα η καρδιά είναι πάντα αναμμένη
στις παλιές τις στιγμές σα γυρνά.
«Λίγοι μείναμε» πάλι θα πεις
κι ένα ακόμη θ’ ανάψεις τσιγάρο
ίσως θα ’πρεπε πια να μπαρκάρω
για ταξίδια μεγάλης σιωπής.
Και περνάς από σπίτια παλιά
κι η ματιά ξαστοχά και γυρεύει
μια φιγούρα που πια δε χορεύει
στων χαμένων νησιών τα σκαλιά.
Σ’ έναν δρόμο γνωστό από πάντα
μια στροφή σε ματώνει και κλαις
«Λίγοι μείναμε» πάλι θα λες
σαν θυμάσαι σκιές στα σαράντα.
Philip Roth
«Πατρική κληρονομιά»
μετφ. Τάκης Κιρκής
«Πόλις», Αθήνα, 2012
