Ζώντας ξεπληρώνεται ο θάνατος

Πάντοτε,
όταν πρέπει να γράψω ένα σημείωμα για το Fahrenheit 451 δυσκολεύομαι.
Δυσκολεύομαι πολύ. Με πιάνει
πονοκέφαλος. Μετά από τόσα χρόνια το έχω πια καταλάβει και το έχω αποδεχθεί –
δεν ξέρω να γράφω. Ακόμη κι όταν έχω πολλά πράγματα να πω – ιδίως όταν έχω πολλά πράγματα να πω.
Όπως τώρα. Από την ημέρα που πληροφορήθηκα πως ο «Ε» ξεκινάει και πάλι την
κυκλοφορία του μετά την καλοκαιρινή ανάπαυλα, το λέω ξεκάθαρα· μπλόκαρα από την
πρώτη κιόλας στιγμή. Με άλλα λόγια, άρχισα να αναρωτιέμαι: «Και τώρα τι
γράφουμε; Καλώς ήρθες φθινόπωρο, ορίστε τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία που διάβασα
το καλοκαίρι που μας πέρασε»;

Μα
είχαν περάσει μόλις δυο μέρες από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους
νεοναζί.

Στη
μνήμη του Παύλου Δ. Φύσσα (1979-2013) τούτο εδώ το Fahrenheit λοιπόν. 

ΕΙΜ’ ΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑ

Λαγκάδι του Υψώματος Τέσσερα, 5
Αυγούστου 1916

Σαν αυτόν το λίθο

του Σαν Μικέλε

τόσο ψυχρό

τόσο σκληρό

τόσο στεγνό

τόσο ανθεκτικό

τόσο ολότελα

ξέψυχο

Σαν αυτόν το λίθο

είναι το κλάμα μου

το κρυφό

Το θάνατο

ξεπληρώνουμε

εν ζωή

(Εικονογράφηση: Oldrich
Kulhanek “Anatomia do Motivendo”)

________