Ντοκιμαντέρ, 2012, Ελλάδα,
126 λεπτά
Σκηνοθεσία: Δημήτρης
Αθυρίδης
Με τη σαρωτική
παρουσία των Μέσων στην καθημερινότητά
μας πλέον, θα περίμενε κανείς πως τα
δημόσια πρόσωπα θα γινόταν περισσότερο
δημόσια και κατά συνέπεια οι αποφάσεις
τούς (που επηρεάζουν τις ζωές μας) θα
ερμηνεύονται κάτω από απόλυτη διαφάνεια,
ώστε να κρίνει ο καθένας ευκολότερα
ποιός είναι άξιος και ποιος όχι. Φυσικά
τίποτα τέτοιο δε συνέβη.
Αυτό το
μπαστάρδεμα ειδήσεων, κουτσομπολιού
και ανώνυμων “καταγγελιών” που έφεραν
τα νέα μέσα (τουλάχιστον στη χώρα μας)
είχε σαν αποτέλεσμα τη διατήρηση (ή
ακόμη και την επιμήκυνση) της απόστασης
μεταξύ πολιτικού και πολίτη. Για τον
τελευταίο, ο πολιτικός είναι συχνά ένα
σκοτεινό όργανο που εξυπηρετεί
συγκεκριμένα συμφέροντα, εκπρόσωπος
ενός αθέατου κόσμου που μας κυβερνά.
Το έξοχο
ντοκιμαντέρ του Αθυρίδη για τον Γιάννη
Μπουτάρη, πρώτον με την ύπαρξή του και
δεύτερον με τις επιλογές που κάνει στην
αφήγηση, πιστώνει τη νίκη του νυν πλέον
δημάρχου στο ότι μίκρυνε την παραπάνω
απόσταση. Η αντισυμβατικότητα του
Μπουτάρη δεν είναι ούτε τα τατουάζ, ούτε
οι απόψεις του για την εκκλησία, αλλά
το ότι χρησιμοποίησε στοιχεία του εαυτού
του και αφέθηκε σε μια διαδικασία
υπερέκθεσης στο κοινό της πόλης, ώστε
να πείσει έναν ικανό αριθμό ψηφοφόρων
για τις προθέσεις του.
Διαβάστε για την ίδια ταινία την κριτική του Γιάννη Γκροσδάνη
αλλά και την συνέντευξη που έδωσε στον Εξώστη ο σκηνοθέτης Δ. Αθυρίδης
