Δράμα, 2013, Ελλάδα, 99
λεπτά
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος
Αβρανάς
Παίζουν: Θέμης Πάνου,
Ρένη Πιττάκη, Ελένη Ρουσσινού, Σίσυ
Τουμάση, Καλλιόπη Ζωντανού, Κωνσταντίνος
Αθανασιάδης
Αίθουσες: Μακεδονικόν
Την ημέρα των γενεθλίων
της, η εντεκάχρονη Αγγελική πηδάει από
το μπαλκόνι και πέφτει στο κενό με ένα
χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη της. Η
αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια
προσπαθούν να εξιχνιάσουν τον λόγο της
πιθανής αυτοκτονίας. Η οικογένεια όμως
υποστηρίζει σθεναρά πως ήταν ατύχημα.
Ποιο μυστικό πήρε μαζί της η μικρή
Αγγελική; Γιατί η οικογένεια επιμένει
να την «ξεχάσει» και να συνεχίσει τη
ζωή της; Αυτές είναι οι απαντήσεις που
αναζητά η κοινωνική πρόνοια, όταν τους
επισκέπτεται στο άψογα τακτοποιημένο
τους σπίτι. Ο πατέρας έχει φροντίσει να
μη λείπει τίποτα. Όλα βρίσκονται στη
θέση τους. Φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί
να τους προδώσει.
To βραβευμένο στη Βενετία
(και πολυαναμενόμενο για ένα περιορισμένο
κοινό που διψά για New Greek
WaveMiss Violence του Αλ. Αβρανά
αποτελεί καταγγελία. Με την πρώτη ματιά,
απέναντι στην ελληνική οικογένεια για
την ψυχική και σωματική βία που εδράζει
στις τάξεις της, καθώς και τη μεθοδευμένη
συγκάλυψη που επιχειρείται. Με μια
δεύτερη, πιο αλληγορική, ματιά η καταγγελία
απευθύνεται στο εκάστοτε απάνθρωπο
σύστημα εξουσίας. Θέματα, κατ'αρχήν,
καίρια και διαχρονικά.
Οι (βασικές) ενστάσεις
μου, όμως, ξεκινούν από το γεγονός πως
ο σκηνοθέτης επιλέγει αποκλειστικά την
προβοκατόρικη μέθοδο του σοκ (σε βαθμό
σαδισμού) για να συναρπάσει τον θεατή
και να ακουστεί φωναχτά το μήνυμα (πώς
αλλιώς να ερμηνεύσεις σκηνή όπου παιδί
χαστουκίζει το αδερφάκι του πάνω από
δέκα φορές σε γκρο πλαν ή σκηνή όπου μια
δεκατετράχρονη βιάζεται από σειρά
ανδρών μέχρι να ολοκληρώσει το όργιο ο
πατέρας της;) και κορυφώνονται στο
μισανθρωπικό φινάλε στο οποίο ως μόνος
λόγος επανάστασης έναντι του δυνάστη
φανερώνεται η επιθυμία να γίνεις χαλίφης
στη θέση του χαλίφη. Συγχωρέστε με, αλλά
προτιμώ τη θέση του καταφανώς συγγενούς
Κυνόδοντα πως το επαναστατείν γεννιέται
από την βαθιά ανάγκη για προσωπική
ελευθερία. Ελευθερία που ούτε ένας ήρωας
του Miss Violence δεν διεκδικεί. Κι αυτό πέρα
από ακραίο είναι και ηθικά αποκρουστικό.
