Ψάχνω
το πλάνο μου καιρό.
Ό,τι
ζητούσα το βρήκα σ' ένα αρχείο ξεχασμένο. Τοπίο χειμωνιάτικο μα… ελάτε τώρα,
μη γελιόμαστε, είναι ομορφότερη στα κρύα!
Και
μας χωράει όλους… Όλους εμάς που σκάσαμε στα γέλια, κλάψαμε, περπατήσαμε
μεθυσμένοι και ξεμέθυστοι, ερωτευμένοι ή μόνοι, με την παρέα που θέλαμε και με
εκείνη που δεν θέλαμε! Είπαμε κουβέντες σοβαρές… κι ασυνάρτητες!
Στην
παραλία λοιπόν, διαπιστώνεις ότι μόνο παρόν υπάρχει κι έτσι, όποιος κι αν ήταν
ο λόγος που σε οδήγησε εκεί, τον ξέχασες… γιατί σε συνεπήρε ο ήχος που αφήνει
το κύμα όταν σκάει στο μπετόν, οι ποδηλάτες, οι ψαράδες, οι συζητήσεις των
περαστικών.
Δεν
είναι η παραλία που ομορφαίνει την πόλη, είναι ο κόσμος της… ένα ακατάπαυστο
σύνολο κινούμενων εικόνων που διαρκώς μας εμπνέουν.
