Τον Οκτώβριο του 2013 διανομείς του περιοδικού σχεδία , πήραν στα χέρια τους από μια φωτογραφική μηχανή και υπό την τεχνική και καλλιτεχνική καθοδήγηση των φωτογράφων Νίκου Πηλού και Ανδρέα Τσονίδη, ξεκίνησαν να παρατηρούν και να φωτογραφίζουν την πόλη, τους ανθρώπους της και τα σημεία που μέχρι τότε τους φαίνονταν αδιάφορα ή ανάξια (φωτογραφικού) λόγου. Από αυτές τις διαδρομές στην πόλη, μετά από μήνες και δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες επιλέχθηκαν κάποιες για να παρουσιαστούν στην έκθεση φωτογραφίας που οργανώθηκε από το περιοδικό σχεδία, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, στους χώρους του τελευταίου.
Στην έκθεση, στην οποία συμμετέχουν οι Χρήστος Δόκαλης, Λευτέρης Ελευθεράκης, Μπέσσυ Ζαχάρη, Νίκος Κακαβαλάδης, Γιάννης Κώτσος, Αλέξανδρος Νάνος, Ματίνα Πασχάλη, Ιουλία Συμεωνίδου και Γιάννης Φωκάς, την πρωτοκαθεδρία κατέχουν οι φωτογραφίες με close-ups σε πρόσωπα, αλλά και graffiti. Υπήρχε, άλλωστε, και συγκεκριμένη θεματολογία που δόθηκε σε κάθε φωτογράφο. Πολύ έντονο επίσης ήταν και το ερωτικό – σεξουαλικό στοιχείο, άλλοτε με τρόπο εμφανή, ως και χυδαίο θα μπορούσε να πει κανείς σε μια ακραία σκέψη, άλλοτε πάλι προβαλλόμενο μέσω μιας αγνότητας, σχεδόν τρυφερότητας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το βίντεο της έκθεσης, στο οποίο παρακολουθούμε τους φωτογράφους αυτούς να μας εξιστορούν πώς βίωσαν αυτή τους την εμπειρία και τι αλλαγές επέφερε αυτό το πρότζεκτ στη ζωή και την ψυχοσύνθεσή τους. Η Ματίνα Πασχάλη, ανάμεσα στα άλλα αναφέρει Η φωτογραφική μηχανή έγινε για μένα μια γέφυρα με την πόλη, με τη ζωή, με τον χρόνο. Με πήγε στην παιδικότητά μου., ενώ ο Λευτέρη Ελευθεράκης εξομολογήθηκε πως Όποτε ήμουν στριμωγμένος, έβγαινα να φωτογραφίσω. Φωτογράφιζα το φεγγάρι.
Food for thought: Εάν παρατηρήσουμε τις φωτογραφίες και την θεματολογία (όχι όσον αφορά το δοσμένο θέμα, αλλά ως προς την ερμηνεία αυτού του θέματος), θα δούμε πως μάλλον ταυτίζεται με την τάση που επικρατεί τουλάχιστον τα τελευταία 6-7 χρόνια στη χώρα μας. Μια φωτογραφία της κρίσης, κάνοντας ζουμ σε πρόσωπα συνήθως εξαθλιωμένα. Κι ερωτώ: αυτό λοιπόν είναι μια άλλη οπτική ή είναι η κυρίαρχη που δανειζόμαστε;
info tip: Η έκθεση που ξεκίνησε στις 12 Μαρτίου θα ολοκληρωθεί το Σάββατο 26 Μαρτίου. Επισκέψιμη καθημερινά, εκτός Δευτέρας.
