Το μίσος, τελικά, είναι πολύ
περισσότερο, πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι το υπολογίσαμε. Μα και πώς να υπολογίσεις
τα συναισθήματα, που απέχουν από τη λογική όσο ο Παράδεισος από την
πραγματικότητα; Και ποιο είναι τάχα το πιο ανατριχιαστικό σε όλο αυτό που ζούμε:
το ψυχωτικό παρουσιαστικό όλων αυτών των καρικατούρων που έχουν στοιχειώσει τις
ζωές μας, ο αντίλογος των ανεξέλεγκτων κραυγών, οι ακρότητες των δύο άκρων
αυτής της πολιτικής σκηνής που εμείς διαμορφώσαμε και εμείς αναδείξαμε;
Μιλάμε συνέχεια για την αγάπη, για τη
δεδομένη αξία της ισότητας, για την αντιρατσιστική μας φύση, για την υποχρέωση
που έχουμε απέναντι σε κάθε μορφή ζωής σ’ αυτόν τον πλανήτη, αλλά το μίσος έχει
εκμηδενίσει την ανθρώπινη ύπαρξή μας. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά, κάθε μέρα
μια νέα άποψη ξεφυτρώνει, μια καινούργια γνώμη, κάθε μέρα ανακυκλώνουμε με όση
προχειρότητα μας χαρακτηρίζει τις ίδιες ειδήσεις, τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες
αξίες. Πριμοδοτήσαμε τη βία με βουλευτικές θέσεις, και παρασυρθήκαμε από το
ποτάμι της ιστορίας.
Και το πιο τρομακτικό είναι πως ο
δρόμος για τον πάτο είναι μακρύς ακόμα, η κατηφόρα είναι μεγάλη, και οι
αντιστάσεις μας βρίσκονται σε καταστολή.
Κι εμείς μνημονεύουμε ακόμα εκείνο το
παράλληλο σύμπαν, εκεί όπου αλλάζουμε ζωή…
