Μετά από ένα καλοκαίρι που δεν έλεγε να φύγει, που άλλοι μεταμορφώθηκαν σε αδίστακτους Greek lovers και άλλοι καταδικάστηκαν σε αιώνιο καύσωνα, μετά από εκκλήσεις και παρεκκλίσεις να έρθει το φθινόπωρο μπας και δροσίσουν τα σεντόνια μας, πήραμε μια βαθιά ανάσα και επιστρέψαμε κόντρα στους καιρούς στον τόπο του εγκλήματος. Εκεί που μάθαμε πως η πόλη είναι ακόμα ζωντανή.
Στον Εξώστη.
Φέτος θα προσποιηθούμε πως συνεχίζουμε από κει που το αφήσαμε. Θα προσπεράσουμε τα όχι και τα δεν, θα διαβάσουμε βιβλία, θα αξιοποιήσουμε τις δημοτικές μας βιβλιοθήκες, θα ακούσουμε μουσικές με φίλους, θα φάμε Μαρμελάδα, θα δούμε για πρώτη φορά τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στην πόλη, θα πάμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, θα διοργανώσουμε γιορτές και πανηγύρια, θα αντιμετωπίσουμε τα παράλογα της καθημερινότητας, θα εμπιστευτούμε τ’ άστρα και θα ξορκίσουμε τους δαίμονες του Facebook, θα αφεθούμε σε ερωτικά παιχνίδια στην Σαγκάη, θα ξενυχτήσουμε σε κάποια συναυλία, θα αγαπηθούμε και θ’ αγαπήσουμε πιστεύοντας σε ό,τι πιο μάταιο. Έχουμε πολλά να κάνουμε που δε χωράνε σε λίγες αράδες, χωράνε όμως στις λίγες στιγμές που έχουμε δικές μας — και που δε θα τις έχουμε για πάντα.
Γι’ αυτό φέτος θα ζήσουμε. Με όλο μας το είναι. Θα ζήσουμε.
Κι ας πεθάνουμε προσπαθώντας.
