Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, οι άνθρωποι δημιουργούν και χαμογελούν, χαρίζουν τα ψέματά τους, δεν κοστολογούν τις νύχτες τους, δε γνωρίζουν τι σημαίνει λάικ, κοινοποιούν ό,τι αληθινό έχουν, αφήνουν την αμμουδιά να παρασυρθεί από το τελευταίο κύμα που έχουν κατακτήσει, κατοχυρώνουν τη ματαιότητά τους, αγαπούν να περπατοπετάνε και σίγουρα μας περιγελούν πίσω απ’ την πλάτη μας.
Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν όμως όλα αυτά — στο δικό μας… στο δικό μας κάτι δεν πάει καλά…
Στο δικό μας σύμπαν η μοναδικότητά μας κρίνεται επί του συνόλου. Πόσο άδικο!
Στο δικό μας σύμπαν γυρεύουμε αφορμές να θυμηθούμε όλα όσα επιθυμήσαμε κάποτε, και ξεχνιόμαστε μπροστά από το στροβίλισμα του ανεμιστήρα.
Στο δικό μας σύμπαν… ω, έστω και στο δικό μας σύμπαν ας ξεχαστούμε για λίγο, μας πάει!
