Βυθίζουμε τη σκέψη μας σε μια ζεστή μελαγχολία και ζητιανεύουμε λίγο ακόμα χρόνο από τη ζωή να ξανασυστηθούμε.
Αλλά τα περιθώρια για διπλωματία ήταν εντέλει πιο μικρά απ’ ό,τι υπολογίζαμε — μας χαρίστηκε μια φορά (τι ήταν αυτό; κάτι μάς χαρίστηκε πάντως, ε;), μα δεύτερη δεν έχει (πάει, πάει…), και κάτι περικοπές που καταφέραμε να πετύχουμε πέσαν στο κενό και ρόδισαν στους 30 βαθμούς Κελσίου χωρίς αντιηλιακό.
Ξαναβυθίζουμε το σώμα μας στην παγωμένη θάλασσα μετά από έναν γεμάτο προσευχές χειμώνα και αποτυπώνουμε στο βυθό μας το ένα και μοναδικό σύνθημα:
« Α γ ά π η. Τίποτε άλλο».
