Αυτοκαταστροφικές κραυγές ξεχύθηκαν στους δρόμους, σωτήρες πολλοί μπροστά μας, στους εικονικούς τοίχους που συνδέουν (και δε χωρίζουν) τις ζωές μας, στα μπλογκ, στις βουβές μας ιδέες.
Μια παγκόσμια σιωπηλή επαναδιαπραγμάτευση του υποτιμημένου μας χρέους με τους εαυτούς μας: τι μου οφείλω, τι μου χρωστώ, τι έχω να λαμβάνω απ’ την πάρτη μου έως ότου πάψουν να καταλήγουν οι μέρες μας με ομοιοκατάληκτες λέξεις: αυτή είναι η αναγκαιότητα της εποχής, κι ας προστάζει η μόδα λόγια και παρακινήσεις στην επ’ αόριστον απεργία από τη ζωή.
Λοιπόν, τι λέει, θα το δούμε το λιγοστό φως που μας δείχνει το δρόμο — ή θα εξακολουθεί το βλέμμα να μένει καρφωμένο στο ντουβάρι της απελπισίας;
[ Για τα πρακτικά: το επόμενο τεύχος θα κυκλοφορήσει στις 26 του Απρίλη, τη γνωστή απογευματινή ώρα, και πάντα με το πατίνι, με το ποδήλατο και με το δανεικό (επ’ αόριστον κι αυτό) καρότσι του σούπερ-μάρκετ.
Εις το επανιδείν ].
