Κάποιοι είπαν πως είναι πόλεμος γενεών. Σώθηκαν λέει οι επικουρικές. Και εσύ με 400 ευρώ να προσπαθείς να οργανώσεις τη ζωή σου. Αναρωτιέσαι αν σου ρίχνει τίποτα η μάνα σου στα γεμιστά για να μην βγεις έξω να τα ρημάξεις όλα. Και τότε βλέπεις εκείνα τα πενηντάρικα κάτω από το τάπερ και λες εντάξει μωρέ, ένα ταμείο είμαστε.
Άλλοι είπαν πως είναι πόλεμος ταξικός. Όσοι με οργή βγαίνουν στο δρόμο είναι σίγουρα φτωχότεροι από πριν. Οι περισσότεροι φτωχοί όμως σε αυτήν τη χώρα ήταν και παραμένουν για την ώρα φιλήσυχοι πολίτες. Και στο δρόμο όταν βγεις απέναντι σου ένας φτωχός, ένα χαμηλόμισθο όργανο της τάξης, να σε προστατεύει με γκλομπ και χημικά. Να μισεί την δουλειά του και να μισεί και εσένα. Αυτόν που η ισχυρή και δημοκρατική ελληνική κοινωνία του 21ου αιώνα συνέχισε να τον αποκαλεί κωλόμπατσο και να τον στέλνει συστημένο στην ακροδεξιά.
Κάποιοι άλλοι είπαν ότι ο πόλεμος είναι ιδεολογικός. Λαμβάνει χώρα στο μυαλό του νεοέλληνα που ξύπνησε απότομα από ένα όνειρο με ακριβά αμάξια και εξοχικά στη θάλασσα. Σε ποιόν μπορεί να εμπιστευτεί το μέλλον του;
Η κρίση αποτεφρώνει. Μαζί με τα νεοκλασικά του Τσίλερ για τα οποία οδύρονται
τα κανάλια των μεγαλοεργολάβων του τσιμέντου η κρίση αποτεφρώνει και το εγώ.
Και όταν η κοινωνία επιτέλους προβάλλει το εμείς έχει έρθει η ώρα της αριστεράς.
Τώρα, σε αυτή την ευρωπαϊκή αστική δημοκρατία, είναι υποχρεωμένη από τις ιδέες που λέει πως πρεσβεύει να καταθέσει ενωμένη στην κοινωνία ένα σκληρό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα εξουσίας. Με επίκεντρο τις ανάγκες του ανθρώπου απονέμοντας σταδιακά δικαιοσύνη για ότι συνέβη σε αυτό το κράτος από την ίδρυση του. Να διαπραγματευτεί σκληρά, ακυρώνοντας τα μνημόνια και να πετύχει αλλάζοντας αυτή, η ελληνική αριστερά, την Ευρώπη και όχι περιμένοντας την Ευρώπη να αλλάξει από μόνη της. Αλλιώς μας περιμένει πόλεμος κάθε είδους. Και βία.
