Οι αλκυονίδες ημέρες είναι η αναπάντεχη, σιωπηλή μας σωτηρία (μια σωσίβια λέμβος, μια ανοιχτή ομπρέλα, ένας χειροπιαστός αντικατοπτρισμός) μέσα στις πολύβουες, καταπιεστικές, απανωτές στιγμές του μεγάλου χειμώνα.
Κάτω από τον ήλιο πειραματιζόμαστε με την προσωπική μας τοποθέτηση στην ιστορία, στον κόσμο, στο σύμπαν.
Οι συναισθηματικές μας εμπειρίες ξυπνούν, κι όλα αυτά που δε σ’ αφήνουν να κάνεις ούτε ένα βήμα παραπέρα μεταλλάσσονται σε χουβαρντάδικα πάρε-δώσε.
Θα πας το βήμα σου ένα εκατοστό —έστω— πιο μακριά από εκεί όπου συνήθως το πατάς, και θα δεις την άλλη σου ζωή.
Δεν την υπολογίζεις, μα είναι εκεί.
Με τα ωραία της, με τα λάθη της, με την αφέλειά της, ξεδιπλωμένη στη μικροϊστορία της, στο μικρόκοσμό της, στο μικροσύμπαν της.
Σ’ αυτή την ενθαρρυντική πραγματικότητα επιλέγω να αναπνέω, για όσο τουλάχιστον θα κρατήσουν οι αμίλητες φωτεινές ημέρες —ίσως και ώρες— και θα επαναλαμβάνω κάθε στιγμή κάποια επίγεια, αυτοσχέδια προσευχή, μέχρι να ξεπλυθεί το eyeliner από τα μάτια μας.
Κάτω από τον ήλιο πειραματιζόμαστε με την προσωπική μας τοποθέτηση στην ιστορία, στον κόσμο, στο σύμπαν.
Οι συναισθηματικές μας εμπειρίες ξυπνούν, κι όλα αυτά που δε σ’ αφήνουν να κάνεις ούτε ένα βήμα παραπέρα μεταλλάσσονται σε χουβαρντάδικα πάρε-δώσε.
Θα πας το βήμα σου ένα εκατοστό —έστω— πιο μακριά από εκεί όπου συνήθως το πατάς, και θα δεις την άλλη σου ζωή.
Δεν την υπολογίζεις, μα είναι εκεί.
Με τα ωραία της, με τα λάθη της, με την αφέλειά της, ξεδιπλωμένη στη μικροϊστορία της, στο μικρόκοσμό της, στο μικροσύμπαν της.
Σ’ αυτή την ενθαρρυντική πραγματικότητα επιλέγω να αναπνέω, για όσο τουλάχιστον θα κρατήσουν οι αμίλητες φωτεινές ημέρες —ίσως και ώρες— και θα επαναλαμβάνω κάθε στιγμή κάποια επίγεια, αυτοσχέδια προσευχή, μέχρι να ξεπλυθεί το eyeliner από τα μάτια μας.
