Η αντιαισθητική κουλτούρα της ατάκας ενοχλεί αφάνταστα. Ατάκες στα ραδιόφωνα, ατάκες στους τοίχους, ατάκες στο Ίντερνετ ή όπως αλλιώς θέλεις πες το – ατάκες παντού, διαρκώς και, πλέον, πάντα.
Η ατάκα παραμονεύει κι ενοχλεί το κορίτσι που μέσα στο λεωφορείο προσπαθεί να διαβάσει την τελευταία παράγραφο από τα μαθήματα του –από ποια βιβλία…– και ο συνταξιούχος αναθεματίζει τη ζωή του. Η ατάκα ενοχλεί το αγόρι που κάθεται στο μπαρ και προσπαθεί να σκεφτεί κάτι πιασιάρικο να πει στην απέναντι κοπέλα που τον αγνοεί παντελώς, με το κατεβασμένο της κεφάλι να επιτείνει τη μελαγχολία της εσωστρέφειας. Η ατάκα ενοχλεί τον τηλεθεατή που ακούει τον υπερτραφή συνεντευξιαζόμενο να τον παραπλανά λέγοντάς του πως η χώρα του βρέθηκε στον λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή. Η ατάκα ενοχλεί τον θεατή της ταινίας τάδε, όταν τού λένε πως, αφού σ’ άρεσε η ταινία, βγαίνεις από τον στενό –πόσο στενό, πράγματι…– κύκλο της «κουλτούρας». (Εδώ, ξεπερνούμε με γιγάντια βήματα τα όρια της σαχλαμάρας). Η ατάκα ενοχλεί τον χωρίς πνευματικούς περιορισμούς άνθρωπο, ιδίως η ατάκα της ηθικολογίας που μαστίζει τελευταίως τούς 50 και άνω: οι μισοί να λένε «Όχι» και οι άλλοι μισοί να υπονοούν «Ναι».
Πέρασαν και δεν επιστρέφουν οι εποχές που είχες δίκιο. Τώρα έχεις απλά γνώμη, κι αν μπορείς στήριξέ την, κι αν θέλεις φτάσε μέχρι το τέλος γι’ αυτήν. Όποιο κι αν είναι το τέλος για σένα.
Από την άλλη, πώς θα σου φαινόταν αν απλά σιωπούσες για λίγο, ή έστω αν μιλούσες λίγο πιο χαμηλά;
