Μετά από πολύ –πάρα πολύ– καιρό ξυπνήσαμε με μια φθινοπωρινή διάθεση. Ανοίξαμε τα παντζούρια να μπει ο ήλιος αλλά εκείνος πουθενά, ανοίξαμε τη ντουλάπα να φορέσουμε ένα μακρυμάνικο μπλουζάκι αλλά αυτό είχε ανέβει στο πατάρι παρέα με το αντι- σκωρικό του. Ανάψαμε το μάτι της κουζίνας, βγάλαμε το μπρίκι από το συρτάρι, βάλαμε μια κοφτή κουταλιά ζάχαρη και μια γεμάτη καφέ, απ' αυτές που στη διαδρομή πέφτει ο μισός καφές έξω, και τον ανακατέψα- με βαριεστημένα με το ένα μάτι να κοιτάζει τις φουσκάλες και το άλλο να κοιτάζει το ρολόι. Καθίσαμε στο μικρό αλλά πάντα φιλόξενο μπαλκόνι μας, χαζεύοντας την κυρία με την πετσέτα στο κεφάλι να απλώνει τα μεγάλα, τα τεράστια εσώρουχα του συζύγου της, και μοιράσαμε καλημέρες δεξιά κι αριστερά. Ρίξαμε λίγο νερό στο πρόσωπό μας και ξεκινήσαμε για τις δου- λειές μας, εσύ με το ποδήλατο κι εγώ με το λεωφορείο. Στη δια- δρομή εσύ ίδρωσες, εκείνος έβρισε, εγώ έγινα παστή. Στο τέλος βέβαια φτάσαμε όλοι στον προορισμό μας. Κι η μέρα ξεκίνησε, η δικιά σου από εκεί και η δικιά μου από εδώ. Κι οι ώρες που θα περάσουν θα είναι ζόρικες, κουραστικές, δημιουργικές ίσως τελικά, ίσως και ανούσιες. Γιατί με τίποτα δεν αλλάζω τη στιγμή που ήρεμη και ξέγνοιαστη πίνω τον καφέ μου όπως ακριβώς τον θέλω και στην αγαπημένη μου θέση. Εκείνη όπου τα τεράστια, λευκά εσώρουχα είναι η πρώ- τη σκηνή της δικής μου καθημερινής ταινίας.
