Όσο μεγαλώνει κανείς βλέπει πως η ζωή έχει πολλές πλευρές. Πλευρές που του έκρυβαν, που δεν έτυχε να δει νωρίτερα, που δεν του επέτρεπαν οι συνθήκες να δει. Όμως όταν μεγαλώνεις όλα έρχονται μπροστά σου, εκεί που δεν το περιμένεις.
Σιγά σιγά αντιλαμβάνεσαι πως δεν θα μπορέσεις ποτέ ξανά να 'σαι ξέγνοιαστος. Έχουν περάσει από πάνω σου πολλές λύπες, ίσως και απώλειες, χωρισμοί, απογοητεύσεις. Συνειδητοποιείς πως ο κόσμος μίκρυνε. Δεν μπορείς να σώσεις τον κόσμο, καμιά φορά νιώθεις πως δεν μπορείς να σώσεις ούτε εσένα.
Πάντα κάτι σκέφτεσαι, πάντα πρέπει κάποιον να προσέξεις. Οι αγαπημένοι σου από ομπρέλα στην οποία έτρεχες κάθε φορά που έβρεχε, γίνονται αδύναμοι. Κι εσύ βρίσκεσαι ξαφνικά να κρατάς μια ομπρέλα και να βρέχεσαι.
Περνάνε οι μέρες και δεν το παίρνεις χαμπάρι.
Θυμάσαι όταν ήσουν πιτσιρίκι, έφηβος, φοιτητής και σου έλεγαν πως αυτά είναι τα καλύτερά σου χρόνια; Πόσο δίκιο είχαν, και πόσο δεν το καταλάβαινες…
Πατάω στοπ, δεν θέλω να μεγαλώσω άλλο. Πριν έρθουν κι άλλα, πριν φύγουν αυτά που έχω, εγώ μένω εδώ. Γίνεται;
