Υπάρχουν καλλιτέχνες που γράφουν τραγούδια και υπάρχουν εκείνοι που δημιουργούν ολόκληρους κόσμους. Ο Βαγγέλης Μουρελάτος, μέσα από το προσωπικό του μουσικό εγχείρημα DarkMatters, κινείται ακριβώς σε αυτό το δεύτερο πεδίο, συνθέτοντας ατμοσφαιρικά ηχοτοπία όπου το πιάνο, τα έγχορδα, τα αναλογικά synthesizers και οι ηλεκτρονικοί ήχοι συνυπάρχουν με τρόπο οργανικό και κινηματογραφικό.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ It’s Always The Sun, μιλά για τη διαδρομή που οδήγησε στη δημιουργία του, τη ζωή στη Φινλανδία, τη σχέση ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, τη δύναμη της μουσικής ως μέσου έκφρασης, αλλά και τις συνεργασίες που διαμόρφωσαν τον ήχο του νέου δίσκου. Σε μια συζήτηση για τη δημιουργία, την εσωτερική αναζήτηση και όλα εκείνα που δύσκολα περιγράφονται με λέξεις, αλλά μπορούν να αποκτήσουν μορφή μέσα από τη μουσική.
DarkMatters είναι το προσωπικό σου μουσικό εγχείρημα. Θα ήθελες να μας συστηθείς και να μας μιλήσεις για το πώς γεννήθηκε η ανάγκη δημιουργίας του; Πώς προέκυψε το όνομα DarkMatters και πώς έφτασες να συγκεντρώσεις όλες αυτές τις εξαιρετικές συνεργασίες που συναντάμε στο νέο σου άλμπουμ “It’s Always The Sun”;
Το DarkMatters είναι ουσιαστικά το προσωπικό μου μουσικό εγχείρημα και γεννήθηκε από την ανάγκη μου να δημιουργήσω έναν χώρο απόλυτης ελευθερίας, όπου θα μπορούσα να εκφράσω μουσικές ιδέες, συναισθήματα και επιρροές χωρίς να περιορίζομαι από συγκεκριμένα είδη ή φόρμες. Η μουσική ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, και κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη όλες αυτές οι διαφορετικές αναφορές και ιδέες να αποκτήσουν τη δική τους ταυτότητα. Το όνομα DarkMatters προέκυψε από την έννοια της σκοτεινής ύλης κάτι που γνωρίζουμε ότι υπάρχει, επηρεάζει όσα βρίσκονται γύρω του, αλλά παραμένει αόρατο και μυστηριώδες. Μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα ως μεταφορά για τη μουσική και για όλα εκείνα τα συναισθήματα, τις εμπειρίες και τις σκέψεις που δεν είναι πάντοτε ορατά ή εύκολο να περιγραφούν, αλλά διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαστε και αυτό που δημιουργούμε. Το “It’s Always The Sun” είναι αποτέλεσμα μιας μακράς δημιουργικής διαδρομής και, για μένα, οι συνεργασίες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς του. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς μουσικούς και ανθρώπους, καθένας από τους οποίους έφερε τη δική του προσωπικότητα και ευαισθησία στα τραγούδια. Οι συνεργασίες αυτές δεν προέκυψαν ως μια προσπάθεια απλώς να συγκεντρωθούν καλοί μουσικοί, αλλά στην προσωπική μου αίσθηση ότι ο μουσικός μπορούσε να δώσει σε κάθε τραγούδι κάτι μοναδικό. Αυτό ήταν και το βασικό ζητούμενο: κάθε συνεργασία να υπηρετεί το ίδιο το τραγούδι και να αποτελεί ουσιαστικό μέρος της ιστορίας του άλμπουμ.
Ζεις και δημιουργείς στη Φινλανδία, μια χώρα που πολλοί συνδέουν με το σκοτάδι, τις μεγάλες νύχτες και μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πώς γεννήθηκε ο τίτλος “It’s Always The Sun”; Πρόκειται για μια αντίθεση, μια μεταφορά ή κάτι βαθύτερα προσωπικό;
Ο τίτλος “It’s Always The Sun” έχει πράγματι μια ιδιαίτερη σχέση με τη ζωή μου στη Φινλανδία. Ζώντας σε μια χώρα όπου ο χειμώνας είναι μακρύς, το σκοτάδι έντονο και υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες το φως σχεδόν εξαφανίζεται, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά τη σημασία του ήλιου. Για μένα, όμως, ο τίτλος δεν αφορά μόνο το φυσικό φως. Είναι περισσότερο μια μεταφορά για εκείνο το σταθερό σημείο φωτός που υπάρχει ακόμη και στις πιο σκοτεινές περιόδους, ακόμη κι όταν δεν μπορείς να το δεις. Ο ήλιος είναι πάντα εκεί, πίσω από τα σύννεφα, πίσω από το σκοτάδι, και αυτή η σκέψη έχει κάτι πολύ προσωπικό αλλά και οικουμενικό. Νομίζω ότι συνοψίζει αρκετά καλά και την ατμόσφαιρα του άλμπουμ: υπάρχει μελαγχολία και σκοτάδι, αλλά ποτέ χωρίς την παρουσία μιας ελπίδας ή μιας αίσθησης ότι κάπου υπάρχει φως.
Οπότε ναι, υπάρχει σίγουρα μια αντίθεση στον τίτλο, ιδιαίτερα σε σχέση με τη Φινλανδία και το όνομα DarkMatters, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και κάτι βαθύτερα προσωπικό.
Πιστεύεις ότι η δημιουργία μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει λυτρωτικά, να ξορκίσει τους προσωπικούς μας φόβους, τις σκιές και τους δαίμονές μας; Ή μήπως το να τους μετατρέπεις σε μουσική, απλώς τους κάνει πιο εύκολους να συνυπάρχουν μαζί σου;
Νομίζω πως η δημιουργία μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά, αλλά δεν πιστεύω ότι εξαφανίζει απαραίτητα τους φόβους ή τις σκιές μας. Ίσως περισσότερο μας βοηθά να τους κατανοήσουμε, να τους δώσουμε μια μορφή και τελικά να μάθουμε να συνυπάρχουμε μαζί τους. Όταν κάτι που σε απασχολεί μετατρέπεται σε μουσική, παύει κατά κάποιον τρόπο να είναι κάτι άμορφο και αόριστο μέσα σου· αποκτά ήχο, λέξεις, μια συγκεκριμένη υπόσταση. Για μένα, η μουσική λειτουργεί συχνά με αυτόν τον τρόπο. Δεν γράφω απαραίτητα για να δώσω απαντήσεις ή να λύσω κάτι, αλλά περισσότερο για να εκφράσω πράγματα που ίσως δεν θα μπορούσα να εκφράσω διαφορετικά. Και πολλές φορές, αυτή και μόνο η διαδικασία δημιουργεί μια απόσταση από ό,τι σε βαραίνει και σου επιτρέπει να το δεις διαφορετικά.
Πώς γεννήθηκε το “It’s Always The Sun”; Από τις πρώτες ιδέες μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, πώς εξελίχθηκε η δημιουργική διαδικασία και ποια ήταν τα σημαντικότερα στάδιά της;
Το “It’s Always The Sun” δεν γεννήθηκε μέσα από ένα συγκεκριμένο σχέδιο ή με την πρόθεση να δημιουργήσω εξαρχής ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ξεκίνησε περισσότερο οργανικά, μέσα από μεμονωμένες ιδέες, μελωδίες και ατμόσφαιρες που σταδιακά άρχισαν να συνδέονται μεταξύ τους και να αποκτούν μια κοινή ταυτότητα. Συνήθως η διαδικασία ξεκινούσε από μια πολύ απλή ιδέα μια μελωδία στο πιάνο ή ένα synth. Από εκεί και πέρα, το κάθε κομμάτι ακολουθούσε τη δική του διαδρομή. Κάποια τραγούδια ολοκληρώθηκαν σχετικά γρήγορα, ενώ άλλα χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο, αλλαγές και απόσταση μέχρι να βρουν την τελική τους μορφή. Στο τέλος, το πιο σημαντικό ήταν να αισθανθώ ότι όλα αυτά τα διαφορετικά κομμάτια αποτελούν μέρος του ίδιου κόσμου. Παρότι έχουν διαφορετικές αποχρώσεις και διαθέσεις, υπάρχει ένα κοινό νήμα που τα συνδέει: το γενικό ηχόχρωμα τους.
Τα “Rising Desire” και “It’s Always The Sun” είναι τα δύο πιο πρόσφατα singles που συνοδεύτηκαν από ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά βίντεο. Ποια είναι η ιστορία πίσω από τις εικόνες τους και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει για σένα η οπτική διάσταση της μουσικής;
Για μένα, η οπτική διάσταση της μουσικής είναι πολύ σημαντική, γιατί μπορεί να επεκτείνει τον κόσμο ενός τραγουδιού χωρίς απαραίτητα να τον εξηγεί. Τόσο στο “Rising Desire” όσο και στο “It’s Always The Sun”, στόχος ήταν οι εικόνες να μεταφέρουν κυρίως μια αίσθηση και μια ατμόσφαιρα, αφήνοντας παράλληλα χώρο στον θεατή να δώσει τη δική του ερμηνεία. Δεν με ενδιαφέρει τόσο ένα βίντεο να αφηγείται κυριολεκτικά τους στίχους ενός τραγουδιού. Προτιμώ να λειτουργεί περισσότερο σαν μια παράλληλη ιστορία ή σαν ένα όνειρο που μοιράζεται την ίδια συναισθηματική γλώσσα με τη μουσική. Οι εικόνες, τα τοπία, το φως και το σκοτάδι μπορούν πολλές φορές να εκφράσουν πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν ούτε με λέξεις ούτε μόνο με ήχους. Στα συγκεκριμένα βίντεο υπάρχει έντονα αυτή η σχέση. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η αίσθηση της κίνησης προς κάτι, κάτι που ίσως δεν είναι πάντα ξεκάθαρο ή εύκολο να οριστεί, αλλά παραμένει εκεί ως ανάγκη ή ως προσδοκία. Υπό αυτή την έννοια, τα βίντεο δεν είναι απλώς μια οπτική συνοδεία των τραγουδιών, αλλά ένα ακόμη κομμάτι του ίδιου κόσμου που προσπάθησα να δημιουργήσω με το άλμπουμ.
Ποιες είναι οι σημαντικότερες επιρροές σου; Υπάρχουν μουσικοί, συγγραφείς, κινηματογραφικοί δημιουργοί ή έργα τέχνης που έχουν διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι και δημιουργείς τη μουσική σου;
Οι επιρροές μου είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά νομίζω ότι συναντώνται σε ένα κοινό σημείο: στη δημιουργία ατμόσφαιρας και στην ικανότητα της μουσικής να αφηγείται κάτι χωρίς να χρειάζεται πάντα να το εξηγεί. Οι Στέρεο Νόβα υπήρξαν πολύ σημαντικοί για μένα, όχι μόνο μουσικά αλλά και ως απόδειξη ότι η ελληνική γλώσσα, η ποίηση και η ηλεκτρονική μουσική μπορούν να συνυπάρξουν με έναν απολύτως φυσικό και ουσιαστικό τρόπο. Με επηρέασε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο συνδύασαν τον ήχο με την ευαισθησία, την κοινωνική παρατήρηση και έναν πολύ προσωπικό λυρισμό. Μετά στον Trentemøller με γοητεύει η ισορροπία ανάμεσα στην ηλεκτρονική παραγωγή, τις σκοτεινές ηχητικούς ήχους και τα live μουσικά όργανα.
Ο Ólafur Arnalds και οι Kiasmos είναι επίσης μια σημαντική αναφορά, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ενώνουν το πιάνο και τα έγχορδα με διακριτικά ηλεκτρονικά στοιχεία. Στους Boy Harsher μου αρέσουν οι λιτές ρυθμικές δομές, τα σκοτεινά αναλογικά synths και οι μπασογραμμές με την ένταση της φωνής.
Ας περάσουμε σε μια πιο απαιτητική ερώτηση. Αν έπρεπε να περιγράψεις το όραμα και την ουσία του DarkMatters με μία μόνο φράση, ποια θα ήταν αυτή;
Να δίνω ήχο σε όσα συνήθως μένουν στο σκοτάδι.
Κλείνοντας, ποια είναι τα επόμενα βήματα για το DarkMatters; Να περιμένουμε νέες κυκλοφορίες, ζωντανές εμφανίσεις ή ίσως νέες συνεργασίες στο άμεσο ή και στο πιο μακρινό μέλλον;
Αυτή την περίοδο ετοιμάζω κάποιες live εμφανίσεις του DarkMatters, κάτι που με ενθουσιάζει ιδιαίτερα! Η μεταφορά των κομματιών από το στούντιο στη σκηνή είναι από μόνη της μια νέα δημιουργική διαδικασία και θέλω το live να έχει τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα και ατμόσφαιρα. Παράλληλα, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη ο τέταρτος μου δίσκος. Γενικότερα, το DarkMatters είναι ένα project που θέλω να παραμένει ανοιχτό σε νέες ιδέες, ανθρώπους και διαφορετικές κατευθύνσεις. Οπότε ναι, το επόμενο διάστημα θα έχει νέα μουσική, νέες συνεργασίες και, ελπίζω πολύ σύντομα, ζωντανές εμφανίσεις.
DarkMatters – It’s Always The Sun (LP Album)
Κυκλοφορεί σε Black Vinyl & Digital από την Plus Rec | Διανομή: Panik Records
It’s Always The Sun (Black Vinyl) ORDER NOW!
https://bit.ly/DarkMattersVinyl_OrderNow
It’s Always The Sun (Digital Album)
Buy/Stream here:
Spotify: https://bit.ly/4e87WKx
iTunes/Apple Music: https://apple.co/4dVGqkJ
Deezer: https://bit.ly/4uiwmqL
Amazon Music: https://amzn.to/4uVBXVb
Listen Now On YouTube: https://tinyurl.com/DarkMattersAlbumYouTube
