Django, Ο Τιμωρός

Καλωσήρθατε σε ένα ξεχωριστό μάθημα εναλλακτικής ιστορίας με καθηγητή τον Κουέντιν Ταραντίνο. Αφού κατόρθωσε να αφανίσει μέσα σε μια πύρινη κόλαση ολόκληρο το Γ΄ Ράιχ αυτή τη φορά αφήνει πίσω του τον πρώτο Τζάνγκο του 1966 με τη χάρη του να υπακούει σε ένα και μοναδικό κινηματογραφικό κανόνα αφήγησης: Ταραντίνο είσαι, ότι θέλεις γράφεις.

Το… σίκουελ της 13ης τροπολογίας μπορεί να προβάλεται σε άλλη αίθουσα (Λίνκολν), όμως ο σκηνοθέτης επιλέγει να αποδώσει τη θεματική της δουλείας και του ρατσισμού μέσα από τους αισθητικούς νόμους ενός spaghetti western. Αναφορές σε ρεύματα και φιλμικές τάσεις σαφέστατα και παραμένουν διάχυτες σε ένα γνώριμο Ταραντινικό σύμπαν. Χαρακτήρες που ανήκουν στη σφαίρα της ανθολογίας του δημιουργού, προσφέρουν σε αγαπημένους πρωταγωνιστές τη δυνατότητα να τσαλακώσουν κυριολεκτικά την εικόνα τους και να αναγεννηθούν στα μάτια των θεατών. 

Σκηνές όπως η διαμάχη των μασκοφόρων για τις κουκούλες ή το σολάρισμα Ντι Κάπριο με το κρανίο μπαίνουν αυτόματα στο πάνθεον του είδους. Οι b-movie πινελιές χρωματίζουν μοναδικά την εκδίκηση και απογειώνουν τα στυλιζαρισμένα κάδρα που παρελάζουν στα σκηνικά τοπία της άγριας δύσης.

Αξιοπρόσεχτη επίσης η αφηγηματική σημασία που δίνει ο σκηνοθέτης στους ήχους και τη μουσική. Στηρίζουν το χιούμορ και καθορίζουν το στάδιο της γραφής. Μια μικρή σεναριακή κοιλιά στην τρίτη πράξη δεν θέτει παρόλα αυτά φραγμούς σε ένα κινηματογραφικό roller coaster που παρασύρει το θεατή στους ιδιόμορφους μα καταιγιστικούς ρυθμούς του. 

Ο Ταραντίνο σπάει ξανά τα όριά του, χάνεται δημιουργικά στους χαρισματικούς διαλόγους και καταθέτει το δικό του κοινωνικό σχόλιο σε entertainment πλαίσια δίχως νόμους και εικαστικές συμβάσεις. Τα ακαδημαικά standards συναντούν την απόλυτη αναρχία με ένα όμορφο χρυσό αγαλματάκι να φωτίζει τη λέξη σενάριο.