Το Κυνήγι

Τρία χρόνια μετά το επώδυνο Submarino ο Τόμας Βίντεμπεργκ επιστρέφει με ένα δύσκολο και αρκετά απαιτητικό θέμα. Η αλήθεια είναι πως ο Δανός σκηνοθέτης, που μέχρι σήμερα έχει συνδέσει το όνομα του με την σπουδαία Οικογενειακή Γιορτή, έχει επιβεβαιώσει αρκετές φορές την ικανότητα του να κατασκεύαζει σπουδαίες ταινίες, που αποτελούν μελέτες πάνω στην κοινωνία και τους επιμέρους χαρακτήρες της, όλους εμάς δηλαδή που αποτελούμε αυτό το σύνολο. Μακριά από την αλλοτινή επαφή του με το πειραματικό Δόγμα ο Βίντερμπεργκ κάνει και στο Κυνήγι μια υπόθεση εργασίας πάνω σε μια κοινωνική αδικία, πάνω σε μια ρετσινιά, που ξεκινάει σαν παιδικό ψέμα αλλά εξελίσσεται σαν μια οργισμένη προκατάληψη με χαρακτηριστικά επιδημίας στο στενό περιβάλλον μιας επαρχιακής κοινότητας.

Αν και ο Βίντερμπεργκ στήνει επιδέξια μέσα στο χριστουγεννιάτικο τοπίο της δανέζικης επαρχίας τη νουάρ ατμόσφαιρα ενός κυνηγιού που προκαλείται από ένα ψέμα και αφουγκράζεται την ένταση των ηρώων του, γεγονός που θα συνεπάρει τον θεατή, ωστόσο ο πρωταγωνιστής του λειτουργεί χωρίς αντανακλαστικά και δέχεται σχεδόν παθητικά τη θυματοποίηση του στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Οι ήρωες του παραδίδονται αμαχητί στην ορθότητα της εποχής χωρίς να τεκμηριώσουν την αληθοφάνεια των γεγονότων. Αυτό βέβαια δεν λειτουργεί αποτρεπτικά για τον σπουδαίο Μαντς Μίκελσεν που, παρά την παθητικότητα του ήρωα του, χτίζει έναν εκπληκτικό εσωτερικό χαρακτήρα, που άξια κέρδισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στις Κάννες. Ωστόσο ο μελοδραματισμός του νατουραλιζέ σκανδιναβού Βίντερμπεργκ δηλώνει την αμηχανία για την κατάληξη αυτής τέτοιας σκληρής ιστορίας.