Δράμα, Φαντασίας, 2012, Η.Π.Α., 93 λεπτά
Σκηνοθεσία: Μπεν Ζάιτλιν
Παίζουν: Κουβενζχανέ Γουόλις, Ντουάιτ Χένρι
Σε μία αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο περιοχή, το Μπάθταμπ, ζει η εξάχρονη Χάσπαπι με τον πατέρα της, Γουινκ, μέλη μιας φτωχής κοινότητας που κατοικεί σε παραπετάσματα και μάχεται για την επιβίωση. Χωρίς τη μητέρα της, μα στηριζόμενη στο θαρραλέο και ανυπότακτο χαρακτήρα της, θα κληθεί να βγει αλώβητη τόσο μέσα από τις φυσικές αντιξοότητες (πλησιάζει μια καταστροφική αλλαγή κλίματος) όσο και με το γεγονός πως ο πατέρας της είναι βαριά άρρωστος.
Τα Μυθικά πλάσματα του πρωτοεμφανιζόμενου Μπεν Ζάιτλιν είναι, περισσότερο από μια ιστορία ενηλικίωσης, ένα αλληγορικό παραμύθι αρχέγονης επιβίωσης -σε ένα εκ των προτέρων μετα-αποκαλυπτικό περιβάλλον- που φέρει την απόχρωση μιας συνειδητής ταξικότητας και μιας υπόρρητης διελκυνστίδας μεταξύ πρωτόγονων ενστίκτων και ανθρωπιάς, αποβλέποντας σε μια ιδεαλιστική συμπαντική ισορροπία.
Από την πρώτη βαρκάδα της διμελούς οικογένειας, παρατηρούμε ένα τείχος να χωρίζει το εκβιομηχανισμένο αστικό περιβάλλον από την πλωτή παραγκούπολη τους, την οποία αποτιμούν ως το ομορφότερο μέρος του κόσμου, διάγοντας εορταστικά αγαπημένοι και έχοντας αναπτύξει μια εναρμόνια σχέση με την ακατέργαστη όψη της Φύσης. Μεγαλώνοντας με μυθικές ιστορίες άγριων πλασμάτων, όπως αυτή για τους Βόνασους (προγόνων του μεταγενέστερου βίσονα), η Χάσπαπι συμφιλιώνεται με τη συνεχή επαγρύπνιση για επιβίωση, ενώ συγχρόνως μάχεται για να διατηρήσει την ανθρωπιά, χαρακτηριστικό που ούτε διέθεταν οι Βόνασοι ούτε αποπνέεται από την, εχθρική στα μάτια τους, αστική ασχήμια.
Με εμφανείς τις αναφορές στη φυσική καταστροφή του τυφώνα Κατρίνα, αλλά και στα παρεπόμενα για τους πληβείους της Λουιζιάνα στη Νέα Ορλεάνη, ο Ζάιτλιν με αεικίνητη κινηματογράφηση και όμορφη μουσική επένδυση (που συνέθεσε ο ίδιος, παρέα με τον Νταν Ρόμερ -με τους ήχους της τσελέστας να επικρατούν ορθώς) μας προσφέρει μια ευαίσθητη και γεμάτη αξιοπρέπεια -συγκρατημένα συναισθηματική και συγκαταβατικά οικουμενική- ταινία που έγραψε ιστορία στο φεστιβάλ του Σάντανς (Μεγάλο βραβείο επιτροπής, βραβείο φωτογραφίας), επιδοκιμάστηκε σθεναρά στις Κάννες (Βραβείο οικουμενικής επιτροπής, Fipresci, βραβείο νεότητας και Χρυσή Κάμερα) και είναι πλέον υποψήφια για τέσσερα Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας, α'γυναικείου ρόλου και διασκευασμένου σεναρίου), χωρίς ωστόσο να διεκδικεί κάποιο από αυτά με ρεαλιστικές αξιώσεις.
