Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Κάπου τέτοιες μέρες προβλήθηκε το επεισόδιο του Breaking Bad, “Ozymandias”, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα, όχι μόνο της σειράς, αλλά γενικότερα στην ιστορία της τηλεόρασης. Ο τίτλος προέρχεται από το ομώνυμο ποίημα του Πέρσι Σέλλεϊ (συζύγου της Μαίρη Σέλλεϊ συγγραφέως του Φρανκενστάιν), που δημοσιεύτηκε το 1818, και χρησιμοποιεί την εικόνα ενός αγάλματος του Οζυμανδία για να περιγράψει την αναπόφευκτη παρακμή όλων των ηγετών και αυτοκρατοριών, όσο ισχυροί κι αν υπήρξαν στην εποχή τους. Στη σειρά, βλέπουμε τον Γουόλτερ Γουάιτ να καταρρέει στην άμμο, όπως λέγεται ότι κατέρρευσε και το περίφημο άγαλμα.
Το Breaking Bad αποτέλεσε ορόσημο για τον τηλεοπτικό χώρο, γεγονός που προσωπικά θεωρώ ότι οφείλεται σημαντικά -πέρα από την υποδειγματική αφήγηση- στη σταδιακή μεταστροφή/αντιστροφή της ψυχοσύνθεσης των χαρακτήρων. Από το “Yo Mister White” freestyle βαποράκι Τζέσε που αποκτά σιγά σιγά ένα υγρό μελαγχολικά ενοχικό βλέμμα και από τον μαζεμένο, μετριοπαθή οικογενειάρχη Γουόλτερ που μπλέκεται (εκουσία) στα αλαζονικά δίχτυα της εξουσίας ενός ναρκοβαρώνου, φτάνοντας στο σημείο να ξεστομίσει στην έκπληκτη γυναίκα του: “I am the Danger” (παρά τα αρχικά του αγνά κίνητρα.)
Φυσικά σε αυτή τη βραδυφλεγή σε -5 κύκλους- μεταστροφή βοήθησε και η τηλεοπτική φόρμα, όντας πιο κοντά στη λογοτεχνική δομή με τον αέρα που δίνουν τα επεισόδια σαν τα κεφάλαια ενός βιβλίου. Κάπου εκεί πιστέψαμε ότι η τηλεόραση μπορεί να γίνει το νέο σινεμά, όμως η αδηφάγος κερδοσκοπία άρχισε να ‘ξεχειλώνει’ σειρές με αχρείαστους κύκλους, κάθε φορά που μυριζόταν επιτυχία, με αποτέλεσμα σήμερα να δίνουμε προτεραιότητα (τουλάχιστον όταν ενεργοποιούμε τα ποιοτικά μας αισθητήρια) στις μίνι σειρές, οι οποίες παραμένουν ό,τι εγγύτερο στη λογοτεχνική δομή των κεφαλαίων που αναφέραμε παραπάνω.
Για όσους (μάλλον ελάχιστους) δεν ξέρουν την υπόθεση, όλα ξεκίνησαν όταν ένας φιλήσυχος δάσκαλος χημείας ανακαλύπτει ότι έχει καρκίνο κι επειδή ο πενιχρός του μισθός δεν του επιτρέπει να καλύψει τα έξοδα, στρέφεται σε έναν πρώην μαθητή του που ‘σπρώχνει’ crystal meth και του προτείνει να αναβαθμίσει το ‘προϊόν’, χρησιμοποιώντας τις γνώσεις της επιστήμης του, ‘μαγειρεύοντας’ σε ένα τροχόσπιτο στη μέση της ερήμου του New Mexico.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τον Χανκ επικεφαλής της υπόθεσης, ως υπεύθυνος δίωξης ναρκωτικών, χωρίς να το ξέρει ούτε ο ίδιος ούτε ο γαμπρός του; Τον θείο του Tuco, Hector Salamanca, καθηλωμένο στο νοσοκομείο σε καροτσάκι να ξεπληρώνει την παλιά του βεντέτα με τον ιδιοκτήτη μιας αλυσίδας-’βιτρίνας’ κοτόπουλων, τον Gus Fring; Το cliffhanger στο πατάρι με τη Σκάιλερ; Τη σκηνή της εκτέλεσης με τους δίδυμους αμίλητους sicarios; Στιγμές ανθολογίας σε εποχές που έπρεπε να περιμένεις αρκετούς μήνες μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη σεζόν, κάτι που ανέβαζε την προσμονή κατακόρυφα.
Α, και κάτι ακόμα. Αν περάσει από το μυαλό σας να παρατήσετε τη σειρά κάπου στην αρχή της 2ης σεζόν (επηρεασμένη από την τότε απεργία των σεναριογράφων στο Hollywood), σας συμβουλεύω να μην το κάνετε. Θα κάνετε ένα τεράστιο λάθος, γιατί μετά θα αποζημιωθείτε με το παραπάνω.
Υ.Γ. Ένας από τους δευτεραγωνιστές της σειράς ήταν ο δικηγόρος που ξέπλενε το βρώμικο χρήμα των δύο άσπονδων συνεργατών. Το όνομά του ήταν Saul Goodman και είχε τη δική του προσωπική ιστορία μέχρι να φτάσει εκεί που έφτασε. Αλλά γι’ αυτόν θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά.
