Κάθε εβδομάδα, ένας φίλος από την Αθήνα (διανοούμενος, πολιτικός, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, καλλιτέχνης…) γράφει ένα άρθρο για τον «Εξώστη»: αιχμηρό, πρωτότυπο, «λοξό». Σήμερα, η Μελίνα Δασκαλάκη
Αγαπώ τις λέξεις. Τις ακούμε μηχανικά, τις επαναλαμβάνουμε μηχανικά. Είναι δυο λέξεις που με χτυπούν στον ώμο να τις προσέξω τελευταία: η ντροπή και η χυδαιότητα. Η ντροπή που έχω, κι αυτή της οποίας αισθάνομαι την έλλειψη. Και η χυδαιότητα που εξελίσσεται σε πολιτικό μανιφέστο με κινηματική διάσταση.
Η ντροπή είναι εν-τροπή. Είναι στροφή εντός μας, είναι μάζεμα. «Μαζέψου», σου ’λεγε η μάνα σου. Είναι συστολή, και είναι εντέλει το αντίθετο της χυδαιότητας. Χυδαίο είναι ό,τι είναι «χύμα», εκείνο που όχι μόνο δεν εν-τρέπεται, αλλά, αντίθετα ξεχειλίζει κι απλώνεται και πνίγει σαν το πλαγκτόν στη θάλασσα. Μαζέψου στον εαυτό σου, σημαίνει πρώτα-πρώτα να έχεις εαυτό. Ξεχείλισε και απλώσου, πνίξε τον άλλο και χάσε κάθε περίγραμμα, «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου», σημαίνει απεμπόλησε τον εαυτό σου και μαζί την ευθύνη των λόγων και των έργων σου.
Η χυδαιότητα μοιάζει να έχει γίνει καθιερωμένο πρωτόκολλο στον δημόσιο διάλογο. Υπουργοί δείχνουν το περιεχόμενο των παντελονιών τους και καλούν άλλους υπουργούς να τους το γλείψουν. «Πνευματικοί» άνθρωποι απευθύνονται δημόσια σε αρχηγό φίλιου δημοκρατικού κράτους αποκαλώντας τη «μουλαροζαργάνα», και «καπάκι μπίρας». «Δημοσιογράφοι» εμέσσουν καθημερινά ειρωνείες και ρητορείες μισαλλοδοξίας, με ύφος κήνσορα, βουλευτές αδειάζουν ποτήρια με νερό και χειροδικούν σε άλλους βουλευτές, που με τη σειρά τους αμιλλώνται ποιος θα φωνάξει, θα προσβάλει, θα υπερβάλει σε λεκτικούς προπηλακισμούς περισσότερο από τον άλλο. «Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι».
Ο ταξιτζής, ο συνδικαλιστής, ο φοιτητής, ο οδηγός τρόλεϊ, η περιπτερού μου κι εγώ καθρεφτιζόμαστε ληθαργικά ο ένας στη χυδαιότητα του άλλου και την ανακαλούμε, μετατρέποντας την πόλη σε πεδίο διαρκούς μάχης, εξοικειώνοντάς την με τις αληθινές μάχες, που δεν απέχουν πολύ, τις καταστροφές, τις λεηλασίες, τις φωτιές, τους φόνους.
Ονειρεύομαι ένα κινηματογραφικό τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της ξεδιάντροπης κανιβαλικής χυδαιότητας. Μιαν αλλιώτικη μέρα καθολικής και αφυπνιστικής ντροπής. Εκείνη τη μέρα, λέει, στα ραδιόφωνα και τα τηλεπαράθυρα θα σωπάσουν όλοι, όχι όμως μόνο για ένα λεπτό. Για όλη τη διάρκεια της εκπομπής, θα σωπάσουν και θα κοιτάζονται. Θα κρατούν το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια. Κανείς δε θα κάνει μάθημα στον άλλον. Κανένας δε θα λέει, «Δες ποιος είμαι εγώ, και την έχω και πιο μεγάλη». Θα κοιτάνε όλοι το μικρόφωνο, την κάμερα, την άσπρη σελίδα μπροστά τους και θα σκέφτονται λύσεις για το πρόβλημα, σάμπως οι λύσεις να περνούσαν πράγματι από το δικό τους χέρι.
Ονειρεύομαι ότι πρώτος θα σπάσει τη σιωπή ο Τράγκας, κλαίγοντας.
Η Μελίνα Δασκαλάκη είναι Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δράσης και σύμβουλος της Α΄ κοινότητας του Δήμου Αθηναίων. Απέτυχε να σταδιοδρομήσει στο παραδικαστικό κύκλωμα, και προσπαθεί χρόνια να κάνει καριέρα στο παρακαλλιτεχνικό. Τελευταία της απόπειρα η συνεργασία της με τον Amagi Radio.
