Θα περάσεις από δίπλα της και δεν θα τη δεις. Θα περάσεις κι ίσως και να την αγγίξεις ακόμη, αλλά και πάλι, πάλι δεν θα τη δεις. Λίγοι, πολύ λίγοι την βλέπουν. Τώρα η πόλη την έχει ξεχάσει.
Όχι, ούτε αόρατη είναι, ούτε καταραμένη. Όχι, δεν κρύβεται, δεν οργίζεται, είναι μάρμαρο, κρύα και ψυχρή ύλη, πώς θα γινόταν διαφορετικά; Η στήλη δεν περιμένει. Η στήλη στέκεται, αδιάφορη. Θα περάσεις και δεν θα τη δεις.
Η πόλη γύρω της πέφτει και σηκώνεται, καίγεται, σιωπά κι οργίζεται, φτιάχνει τις κατάρες, τα ανοσιουργήματα και τα θαύματα. Η πόλη αλλάζει. Βρέχουν, σκουραίνουν και φωτίζουν οι ουρανοί, φωτίζουν την πόλη. Φωτίζουν τη στήλη που μένει πάντα εκεί.
Θα περάσεις, λένε, και δεν θα τη δεις. Δεν θα τη δεις, θα περάσεις και κάποτε θα φύγεις, αλλά αυτή θα είναι ακόμη εκεί. Πάντα εκεί, να την τρίβουν τα χέρια και τα χώματα, τα νερά κι ο άνεμος.
Να την τρίβει ο χρόνος μέχρι -λένε- να τη θυμηθεί και πάλι η πόλη και να γεννήσει τότε τους καινούριους της θρύλους.
Το Μάρμαρο του Φιδιού ή Γιλάν Μερμέρ είναι πιθανόν ένα από τα παλαιότερα μνημεία της πόλης. Βρίσκεται ακόμη στην οδό Αγίου Δημητρίου, στο πεζοδρόμιο μπροστά από το εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού της Ηλεκτρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης (σημερινή ΔΕΗ). Θεωρείται ελληνιστικής ή ρωμαϊκής εποχής, ενώ το εάν υπήρξε τμήμα κτιρίου ή αναθηματική στήλη παραμένει απροσδιόριστο. Χρωστά το όνομά της σε έναν θρύλο που ήθελε κάποτε να γεμίζει ολόκληρη η πόλη με φίδια, τα οποία και υποτίθεται ότι βγήκαν από αυτή. Επί τουρκοκρατίας βρισκόταν σε περίοπτη θέση, ενώ σήμερα παραμένει μισοθαμένη και ξεχασμένη.
*φωτογραφίες από την ομάδα Παλιές φωτογραφίες Θεσσαλονίκης
