Λένε οι γονείς μας κι οι παππούδες μας πως κάποτε οι Κυριακές ήταν οι μέρες εκείνες που περίμεναν τα μέλη μιας οικογένειας για να συναντηθούν ή ίδια οικογένεια να συναντήσει φίλους. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει πράγματι ή είναι μια κατασκευασμένη νοσταλγία. Και τα βιβλία, όμως, λένε για ανθρώπους που περίμεναν τις Κυριακές να βάλουν τα καλά τους, να πάνε στο καφενείο, στην εκκλησία, στην περαντζάδα, να συγκεντρωθούν πάλι όλοι μαζί και να φάνε κάπως πιο γιορτινό φαγητό απ' τις άλλες μέρες – κάτι σε κρέας δηλαδή.
Οι Κυριακές μας σήμερα αλλάζουν πρόσωπο, διατηρούν όμως την ίδια ανθρώπινη ανάγκη. Δεν πρόκειται να γκρινιάξω ξανά (βλ. προηγούμενες Αποιμιμήσεις) για την εσωστρέφεια των ανθρώπων και την άρνησή τους απέναντι στους ανθρώπους. Όχι. Εδώ θα μιλήσω για την μεταμορφωμένη αναγκαστικά εξωστρέφειά μας, που αναζητεί άλλους δρόμους να εκφραστεί, δρόμους που ακολουθούν το σήμερα.
Μ' αυτό θέλω να πω πως πάλι έχουμε και σήμερα το νου μας τις Κυριακές σ' αυτούς που (μας) λείπουνε. Πιο έντονα ίσως από τις άλλες μέρες που η δουλειά καταρρακώνει εγκέφαλο και συναισθήματα και κοιτάμε μοναχά τον εαυτό μας. Τις Κυριακές σκεφτόμαστε τους φίλους και τους συγγενείς μας. Μόνο που σήμερα δεν ζούμε σε χωριά, ούτε καν σε πόλεις. Έχεις τη φίλη σου τη Β. Ολλανδία, τη φίλη σου την Κ. Στην Αγγλία, τις φίλες σου Σ. Και Μ. στην Αθήνα, εσύ καλά κρατείς στη Σαλονίκη…Όλος ο κόσμος σου μοιρασμένος στα πέρατα. Περιμένεις τις Κυριακές να κάνεις skype, να μιλήσεις στο τηλέφωνο, να σου στείλουν βίντεο με το σπίτι τους, να κάνετε βιντεοκλήση καθώς περπατάνε στις κεντρικές πλατείες, να σου πούνε πως ναι, η ζωή είναι καλύτερη εδώ αλλά οι άνθρωποι – παντού – είναι πιο κλειστοί κι η μοναξιά πιο εκκωφαντική.
Και μαθαίνουμε σ' αυτό, και ακουμπάμε σ' αυτό, και κατακαθόμαστε σε τέτοιου είδους σχέσεις. Σχέσεις από απόσταση δηλαδή. Όπως και να το κάνουμε φαίνεται μάλλον πιο εύκολο να διατηρήσουμε καλές τις σχέσεις μας με κάποιον που βρίσκεται μακριά μας. Είναι πιο δύσκολο να τον απομυθοποιήσουμε, είναι πιο δύσκολο να τον δούμε και να μας δει στις άσχημες στιγμές μας, είναι γενικώς πιο light, χωρίς τριβή, χωρίς άμεσο ενδιαφέρον. Είναι σχέσεις ασφαλείς οι σχέσεις από απόσταση, οποιουδήποτε είδους σχέσεις. Τις κοντινές μάλλον δεν είμαστε σε θέση να τις διαχειριστούμε, δεν μας τη δίδαξε η εποχή μας αυτή την ικανότητα.
Έτσι, οι Κυριακές περνάνε μέσα κι όμως έξω. Έξω κι όμως μέσα. Διχασμένα.
