Κάθε που σ' επισκέπτομαι/ μονάχα ο καιρός που μεσολάβησε από τη μια φορά στην άλλη/ έχει αλλάξει, μάς γράφει κάπου η Κική Δημουλά. Τι θέλει άραγε να πει η ποιητής; Τι μένει ίδιο κι αναλλοίωτο; Το αίσθημά μας, ο έρωτάς μας, η οικειότητά μας…τι άραγε μπορεί να μένει ίδιο στον καιρό;
Κάνουμε διαδρομές οι άνθρωποι. Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια κι οι άνθρωποι όπως φαίνεται δεν έχουμε ούτε δράμι μυαλό, γι΄αυτό και θέλουμε να τριγυρίζουμε, να φεύγουμε, να επιστρέφουμε. Η Οδύσσεια, ήδη, το αρχετυπικό αυτό κείμενο αυτό μας διηγείται για κάποιον, λέγε τον Οδυσσέα, που αποφάσισε να φύγει από το σπίτι του, τριγύριζε στα πέλαγα δέκα χρόνια – καθόταν πού και πού και σε καμιά αγκαλιά για να ξεκουραστεί, κι ύστερα του γεννήθηκε η λαχτάρα να επιστρέψει κι επέστρεψε. Γύρισε. Μα όταν γύρισε η Πηνελόπη δεν τον αναγνώρισε, είχε αλλάξει, είπαν σημάδια του κορμιού και του σπιτιού για να ξαναβρεθούν μαζί – το ξανά είναι υπερβολή, ήτανε πια ένας καινούριος Οδυσσέας και μια καινούρια Πηνελόπη.
Έτσι κι εμείς. Δεν μας χωράει ο τόπος. Χωρίζουμε, γυρίζουμε από εδώ κι από εκεί, κάποτε μας σώνονται τα καύσιμα και το πλοίο θέλει να ρίξει πάλι άγκυρα. Στο μεταξύ η φιλομάθειά μας δεν έχει όρια. Μαθαίνουμε από νέα τραγούδια μέχρι νέα ποτά, νέους ανθρώπους, νέα στέκια. Άλλοι πιάνουν τα όρη και τα βουνά και εξερευνούν τη χλωρίδα και την πανίδα του τόπου. Μα όπου και να πάμε, όσο μακριά και να μας τραβήξει ο εσκαπισμός μας πάντα ένα κράτημα. Ένα έγκαυμα, ένα σημάδι. Ξαναγυρίζουμε, λοιπόν, πίσω να το βρούμε, σίγουροι πια για τον εαυτό μας, σίγουροι πως έχουμε αλλάξει γυρνάμε να δούμε τι απέγινε εκείνη η πληγή, έγειανε;
Κι ίσως το αίσθημα να μένει αναλλοίωτο, μα ο καιρός έχει αλλάξει κι είμαστε παιδιά του κι εμείς, μας γέννησε, αφήνει κάθε μέρα τα σημάδια του μέσα μας και πάνω μας κι έτσι ποτέ μα ποτέ δεν είμαστε οι ίδιοι. Και το συναίσθημα μπορεί να είναι μόνο μια ανάμνηση. Οι αναμνήσεις έδεσαν και τον Οδυσσέα με την Πηνελόπη, οι αναμνήσεις μας κρατάνε σήμερα κι εμάς δέσμιους όπου κι αν πάμε, σε όποιο μέρος κι αν βρεθούμε. Ζούμε με τις αναμνήσεις του παρόντος μας.
ΥΓ. Λέγε με Ισμαήλ και Ιωνά και Οδυσσέα, ψάχνω για στεριά…
