Από τους Souled Out μέχρι τον εθνικό τελικό της Eurovision, ποια διαδρομή σου φαίνεται σήμερα πιο απίθανη;
Είναι τόσες οι στιγμές αυτά τα χρόνια που δεν περίμενα ποτέ πως θα ζούσα, και τόσοι άνθρωποι που θαυμάζω είτε από μικρό παιδί είτε στην ενήλικη ζωή και είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να σταθώ δίπλα! Σε φάσεις όπως αυτή της Eurovision, αποστασιοποιούμαι για λίγο, κοιτάω γύρω μου τοὺς ανθρώπους, το πλατό, και λέω είναι αλήθεια τώρα εδώ; Κάνουμε πλακίτσα με τον Γιώργο Καπουτζίδη;; Συζητάω με τον Chris Martin;; Αγκαλιάζω την Beth Hart; Έχω τόσες στιγμές βαθειά χαραγμένες μέσα μου και πολλές παραπάνω με την αγαπημένη μου μπάντα, με τους οποίους συνεχίζουμε να παίζουμε παρέα μέχρι και σήμερα.
Η Eurovision σε σύστησε σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό. Τι ανακάλυψες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή την έκθεση;
Σίγουρα δοκίμασα τα όρια μου, συναισθηματικά και τη φυσική μου κατάσταση. Ήταν μια αρκετά βεβαρημένη περίοδος και αυτό ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από οτιδήποτε έχω κάνει. Πρώτη φορά σκηνοθετήθηκα ως τραγουδίστρια, κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ και έμαθα πολλά μέσα από τη διαδικασία. Με συγκίνησε πολύ η αποδοχή του κόσμου και ειδικά τα μικρά παιδιά! Φυσικά υπήρχε και το κομμάτι της δοκιμασίας με τα αρνητικά σχόλια που ακούσαμε, το οποίο στην αρχή με επηρέαζε, αλλά προσπάθησα να το διώξω.
Η Θεσσαλονίκη έχει βγάλει πολλές χαρακτηριστικές φωνές. Τι πιστεύεις ότι σου έδωσε η πόλη ως καλλιτέχνιδα;
Όντως! Πιστεύω πως το γεγονός ότι η μουσική σκηνή στη Θεσσαλονίκη είναι σημαντικά μικρότερη από της Αθήνας, φέρνει τους ίδιους τους μουσικούς πιο κοντά. Θυμάμαι πως όταν ξεκινούσα τζαμάραμε σχεδόν κάθε βράδυ με μουσικούς από όλα τα είδη. Μικροί, μεγάλοι, έμπειροι, άπειροι, τζαζ, έντεχνοι, ροκ, soul όλοι ήμασταν ένα. Αυτό νομίζω βοηθάει στο να έχεις μια πιο σφαιρική προσέγγιση στη μουσική και διαφορετικά ερεθίσματα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη Θεσσαλονίκη με τρία τραγούδια, ποια θα διάλεγες;
Τα Λαδάδικα, Γιορτή, Sitting on the dock of the bay.
Το κοινό σε έχει συνδέσει με τη soul. Υπάρχει κάποιο μουσικό «ένοχο μυστικό» που θα ξάφνιαζε όσους σε ακολουθούν;
Δεν θα το χαρακτήριζα ακριβώς ένοχο, αλλά μου αρέσει πολύ και το ρεμπέτικο, το παλιό λαϊκό τραγούδι. Γενικά οι μουσικές του δρόμου!
Μεγάλωσες ακούγοντας μουσική σε μια εποχή χωρίς TikTok και αλγόριθμους. Πιστεύεις ότι οι νέοι καλλιτέχνες έχουν σήμερα περισσότερες ευκαιρίες ή περισσότερη πίεση;
Πιστεύω ότι και τα δύο ισχύουν. Κάποιοι λένε ότι η πληροφορία είναι τόση πολλή πλέον που δε μπορεί να απορροφηθεί και το ΑΙ δυσκολεύει την κατάσταση. Υπάρχει πίεση να δημιουργείς κοντεντ συνεχώς κάτι με το οποίο δεν είμαστε όλοι συνηθισμένοι, πόσο μάλλον σε καθημερινή βάση. Είναι κάτι που απαιτεί πολύ χρόνο και εφευρετικότητα, όπως και η μουσική μας.
Τι σε συγκινεί περισσότερο σήμερα: ένα γεμάτο θέατρο ή ένα μήνυμα από έναν άνθρωπο που άκουσε ένα τραγούδι σου την κατάλληλη στιγμή;
Και τα δύο εννοείται με συγκινούν, αλλά νομίζω το μήνυμα λίγο παραπάνω. Έχω μάθει να παίζω και για λίγα και για πολλά άτομα και προσπαθώ να κάνω το ίδιο ακριβώς πράγμα! Αλλά το να έρθει ένας άνθρωπος να μου πει πως τον επηρέασε το τραγούδι μου, μου δημιουργεί ένα συναίσθημα πολύ δυνατό και αναπάντεχο που δεν περίμενα ότι θα νιώσω.

Πού θα πήγαινες έναν φίλο που έρχεται πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη και έχει μόνο ένα βράδυ στη διάθεσή του;
Ρωμαϊκή αγορά στα μπαράκια και για φαγητό!
Ποιο είναι το πιο «Θεσσαλονίκη» πράγμα που κάνεις όταν θέλεις να καθαρίσει το μυαλό σου;
Βολτούλα στην παραλία.
Υπάρχει κάποια γειτονιά της πόλης που ακούγεται σαν soundtrack;
Η Άνω Πόλη.
Ποια ήταν η τελευταία συναυλία στην οποία πήγες ως απλή θεατής;
Maren Morris στο Τορόντο! Σοκ!




