Υπάρχει αυτή η άποψη, η ευρέως διαδεδομένη άποψη (σφαλερή, επομένως, και μόνον εξ αυτού: ό,τι λεν, ή τέλος πάντων καμώνονται πως το πιστεύουν, οι πολλοί, ή οι φίλοι σου, ή οι σύντροφοί σου, είναι λάθος — μη το ξεχνάς, αν θες να κάνεις μια καλύτερη αρχή — κι ας είναι αργά), που θέλει τον καθένα «να είναι», ή να πρέπει να είναι, «ο εαυτός του». Καταρχάς, πρόκειται για μία φράση τόσο αβυσσαλέα κιτς καθαυτήν, τόσο ελάχιστα γοητευτική, τόσο χλιαρή, που υπό μη ΚΣ θα όφειλες ακούγοντάς τη να το βάλεις στα πόδια κι όπου σε βγάλει — αν, μάλιστα, τύχαινε να ήσουν ήρωας τού Κόρμακ Μακάρθι, θα γύριζες προς τη μια πάντα, θα ’φτυνες στο χώμα ή στη φωτιά, και ενδεχομένως θα ’βγαζες το πελώριο Κολτ σου από την τσέπη και θα ’ριχνες κι από καμία. Μα ζούμε υπό ΚΣ (ήτοι: στη ζωή με τις αόρατες επιγραφές που σου λένε «Obey, obey, obey»), κι έτσι δεχόμαστε εύκολα, όμορφα, και με δίχως δεύτερη κουβέντα, τα πάντα: δεχόμαστε το κιτς, αφηνόμαστε να μας γλείψει τις πατούσες ο απαστράπτων λαϊκισμός (που πηγάζει φυσικά από μέσα μας, ναι;), παραλοϊζόμαστε και ομονοούμε με τη συφοριασμένη πνευματική αποφορά τού εξισωτικού τίποτα. ΚΣ σημαίνει τυφλότητα, και σημαίνει ομογενοποίηση, και σημαίνει «ισότητα» — ισότητα κόκκων καλαμποκιού στο χωνί τού ποπ-κορν. — I tell you something: δεν είσαι ο εαυτός σου, δε μπορείς να γίνεις, δεν έχεις δυνατότητα εαυτού, είσαι ένα πρόβλημα (όχι σημαντικό, συμπάθα με) που δε θες να λυθεί — γιατί η λύση σημαίνει πάντα χασούρα. Κι εσύ είτε δεν έχεις και τίποτα για χάσιμο, είτε δε θες να χάσεις όλο αυτό το Μεγάλο Κακό. Και τώρα, άλλωστε, ήρθε και η ώρα για τα μπάνια σου.
[ Στη φωτογραφία, βιβλία που βαστάω γερά για να μη τα διαβάσεις, καθώς θες να είσαι ο εαυτός σου, η αιώνια χρυσαλίδα: Johann Chapoutot, «Ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα» (μετάφραση Γιώργος Καράμπελας, «Πόλις»), Μαρία Ρεπούση, «Τα Μαρασλειακά, 1925-1927» («Πόλις»), Τόμας Πίντσον, «Ενάντια στη μέρα» (μετάφραση Γιώργος Κυριαζής, Καστανιώτης), Ρόμπερτ Μπέρτον, «Η ανατομία της Μελαγχολίας» (μετάφραση Παναγιώτης Χοροζίδης, «Ηριδανός»), Μιγκέλ Θερβάντες, «Ο δον Κιχώτης» (μετάφραση Κ. Καρθαίος, «Εστία»), Πάουλ Βεράχεν, «Omega minor» (μετάφραση Ινώ Μπαλτά, «Πόλις»), Θ. Δοστογέφσκη, «Το έγκλημα και η τιμωρία» (μετάφραση Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Ιδεόγραμμα»), Roberto Bolaño, «2666», (μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος, «Άγρα») ].
