εικονογράφηση της Αντιγόνης Βασιλάκη
Ίσως το
άγνωστο τους να είναι η μαγεία τους και η ομορφιά τους. Δεν μπορείς να τα
εκλογικεύσεις όλα και να τα εξηγήσεις και να τα οριοθετήσεις. Μεγάλη όμως
μαγκιά να μπορείς να κατανοείς – ή τουλάχιστον να προσπαθείς να κατανοείς-
πράγματα που σου είναι ξένα και άγνωστα και να θες να τα κάνεις δικά σου και να
τα νιώσεις.
Σπαταλήθηκαν
χαμόγελα και ξοδεύτηκαν γέλια σε ανθρώπους αδειανούς με κενές ψυχές και κούφια
αισθήματα. Και η ψυχή τερμάτισε. Δεν έχει άλλο. Δεν έχει παραπέρα και παρακάτω.
Και κουράστηκα και απογοητεύτηκα και ξοδεύτηκα και δεν γουστάρω πια. Και
κουράστηκα να με ρωτάς, « Είσαι καλά;» και εγώ να σου απαντώ, «Όχι». Και να μου
λες, «Υπάρχουν και χειρότερα». Και πάλι να σου απαντώ, «Επιθυμώ τα καλύτερα.
Αυτά είναι τα ζηλευτά.»
Εσύ βλέπεις
μια εικόνα και νομίζεις πως με ξέρεις και πως με καταλαβαίνεις. Αλλά, στην
πραγματικότητα δεν έχεις ιδέα.
Το ταξίδι
της ενηλικίωσης και της ωρίμανσης είναι, τις περισσότερες φορές, επώδυνο. Στο
τέλος της διαδρομής, ευχής έργο, να βρεις την άκρη και να τακτοποιήσεις τα μέσα
σου και να κρατήσεις αυτά που μπορείς και να γυρίσεις εκεί που αντέχεις.
Η αγάπη
είναι το ανώτερο, το πιο ανιδιοτελές και το πιο μεγαλόψυχο συναίσθημα, το πιο
αγνό και το πιο τρυφερό. Δεν μπαίνει στο κουτάκι της ζήλιας και της
κτητικότητας. Μεγαλώνοντας θα καταλάβεις πως είναι άλλο συναίσθημα ο έρωτας και
άλλο η αγάπη και είναι δύσκολο πολύ να ταυτιστούν. Αν είσαι τυχερός άνθρωπος, ο
έρωτας μπορεί να μετουσιωθεί σε αγάπη. Αν πάλι όχι, τότε φεύγει δια παντός, χωρίς
να σε ρωτήσει. Όσο για την αγάπη, αν είναι αληθινή, θα μείνει για πάντα.
Είναι μύθος
ότι τα καλύτερα έρχονται. Δεν θα έρθουν ποτέ. Μη τα περιμένετε εναγωνίως και
αδίκως. Τα «καλύτερα» είναι αυτά που ζούμε τώρα. Γι’ αυτό το καλύτερο είναι να
πιστεύεις στο παρόν. Είναι το μόνο σίγουρο έδαφος. Τελεία και παύλα.
Και έτσι,
για αλλαγή, θα ήθελα να κάνω αισθητή την απουσία μου.
