γράφει ο Σταύρος Οικονομόπουλος
Εκκινώντας από τη «σκηνοθετημένη ξεγνοιασιά» της επαρχίας στην Ικαρία (τον τόπο καταγωγής του), ο Γιώργος Γεωργόπουλος αποτυπώνει κινηματογραφικά, γύρω από το τζούντο, τις φωτεινές αλλά ταυτόχρονα σκιερές στιγμές του πρωταθλητισμού.
Ο πυρήνας της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τη Δάφνη ή, με το παρατσούκλι της, Πάττυ. Μια νεαρή κοπέλα από την Ικαρία, η οποία γνωρίζει τον βραβευμένο προπονητή Γιούρι σε μια ερασιτεχνική λέσχη, μετακομίζοντας στην Αθήνα για να ακολουθήσει μια πορεία πρωταθλητισμού στο αγαπημένο της σπορ.
Οι στερήσεις, τα όρια, η αυστηρότητα και η πειθαρχία που της επιβάλλονται και καλείται να διαχειριστεί έρχονται σε αντιπαραβολή με τον ρόλο του καλού, «μπαρουτοκαπνισμένου» προπονητή. Ρόλο που υποδύεται επιδέξια, μέσα από τις εκφράσεις και τη γλώσσα του σώματός του, ο χαρακτήρας του Γιούρι (τον οποίο ενσαρκώνει ο Βαγγέλης Μουρίκης).
Χωρίς, ωστόσο, η ταινία να στέκεται σε εκφραστικά κλισέ και παραδοχές, όπως ότι «ο δρόμος στον πρωταθλητισμό δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και απαιτεί θυσίες». Απεναντίας, ελίσσεται σεναριακά, φέρνοντας στο επίκεντρο τον αρχέτυπο μύθο της αρετής ή της κακίας – μια πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό.
Τον αδέκαστο και αρχικά ακηλίδωτο προπονητή Γιούρι συναντά σεναριακά ο ηθικά μη θεμιτός προπονητής της αντίπαλης ομάδας τζούντο. Ρόλο που ενσαρκώνει αριστοτεχνικά, με τη σκηνική του παρουσία, ο Τάσος Νούσιας. Κόντρα στο αθλητικό ιδεώδες της ευγενούς άμιλλας που επιχειρεί να επιβάλει στις παίκτριές του ο Γιούρι, το οποίο θα επιφέρει τη νίκη, εκείνος επιδιώκει την επίτευξη της νίκης της ομάδας του με κάθε τρόπο, είτε θεμιτό είτε αθέμιτο.
Στη διάρκεια προκριματικών αγώνων μεταξύ των δύο ομάδων, η Δάφνη συναντά τη Ζωή, πρώην παίκτρια του Γιούρι, η οποία ανήκει στην αντίπαλη ομάδα, και συνάπτουν ερωτική σχέση. Πριν από την αποχώρηση της Ζωής για έναν άλλο αγώνα τζούντο, η Δάφνη μαθαίνει από την ίδια ότι ο λόγος αποχώρησής της από την ομάδα του Γιούρι οφειλόταν στη σεξουαλική παρενόχληση που δεχόταν από τον προπονητή. Έτσι, απομακρύνεται από κοντά του και αποφασίζει να επιστρέψει στην Ικαρία.
Την τελευταία στιγμή, ανακαλύπτει, ωστόσο, ότι οι κατηγορίες σε βάρος του προπονητή της είναι ένα εκδικητικό ψέμα της συντρόφου της, για τη στέρηση του μεταλλίου της από τον Γιούρι εξαιτίας της ανίχνευσης ουσιών στις εξετάσεις της.
Η ταινία κλείνει εκφράζοντας τον προβληματισμό ότι «μερικές φορές είναι πιο δύσκολο να κάνεις το σωστό από το να νικήσεις».
Συνολικά, μια καλογυρισμένη ταινία, που με ρεαλιστική απεικόνιση (αθλητικοί δρώντες, όμορφα και συμβολικά τοπόσημα), δόσεις χιούμορ, νευρώδεις και πειστικές ερμηνείες και χωρίς εκφραστικές αναστολές, επιχειρεί να ξετυλίξει στον θεατή όψεις από την πραγματικότητα του σύγχρονου πρωταθλητισμού, προσφέροντας, εκτός των άλλων, ένα πεδίο για κοινωνικό προβληματισμό.
