Στις 10 Απριλίου 1972, ο Charlie Chaplin ανέβηκε στη σκηνή των Όσκαρ για να παραλάβει ένα τιμητικό βραβείο. Αυτό που ακολούθησε, όμως, δεν έμοιαζε με καμία συνηθισμένη βράβευση.
Για περίπου 12 λεπτά, η αίθουσα χειροκροτούσε όρθια τον 82χρονο δημιουργό. Η αποθέωση θεωρείται η μεγαλύτερη σε διάρκεια στην ιστορία των Όσκαρ και διέλυσε στην πράξη κάθε άγραφο κανόνα περί σύντομων χειροκροτημάτων και αυστηρού τηλεοπτικού χρόνου.
Ο Chaplin παρέλαβε το βραβείο για την «ανυπολόγιστη επίδρασή του στη μετατροπή του κινηματογράφου σε μορφή τέχνης». Βαθιά συγκινημένος, κατάφερε να πει μόνο ότι οι λέξεις έμοιαζαν αδύναμες μπροστά στη στιγμή.
Η επιστροφή του είχε ιδιαίτερο βάρος. Το 1952, ενώ ταξίδευε για την πρεμιέρα της ταινίας Limelight, ενημερώθηκε ότι η άδεια επανεισόδου του στις ΗΠΑ είχε ανακληθεί. Οι πολιτικές του θέσεις, η άρνησή του να αποκτήσει αμερικανική υπηκοότητα και οι υποψίες περί σχέσεων με τον κομμουνισμό τον είχαν βάλει στο στόχαστρο. Το FBI διατηρούσε πολυσέλιδο φάκελο για τις πολιτικές επαφές και την προσωπική του ζωή.
Ο Chaplin εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Ελβετία και δεν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για περίπου δύο δεκαετίες. Η παρουσία του στα Όσκαρ του 1972 ήταν η μοναδική επιστροφή του στη χώρα.
Το χειροκρότημα δεν αποτελούσε επίσημη συγγνώμη. Συμβόλιζε, όμως, την καθυστερημένη αποκατάσταση ενός ανθρώπου που το Χόλιγουντ είχε πρώτα δοξάσει και στη συνέχεια απομονώσει.
